200. μετά από ένα φιλμ του Μπέλα Ταρ

...γιατί είσαι ένας τόπος άγονος και σκληρός που με τρομάζει, μου νεκρώνει το μυαλό και τις αισθήσεις και δε θέλω να γυρίσω... με ανατριχιάζει το σκοτάδι σου και η απουσία μέσα στην απουσία... η απουσία νερού μέσα στην πλημμύρα... το νερό τρέχει στον τοίχο, ποτίζει υγρασία, εσύ μένεις στεγνός μέσα-έξω... βλέπεις τον τρελό να χορεύει στη βροχή και να χτυπά τα πέλματα στο νερόλακκο και πονάς κοιτάζοντας μέσα σου γιατί ποτέ δε θα μπορέσεις να το κάνεις... χορεύεις μέσα στους καπνούς των τσιγάρων κι αντί για τον ήχο της βροχής ακούς το παλιό τζουκ μποξ να παίζει δαιμονισμένα... ένα τείχος βροχής σ' εμποδίζει να βγεις, να περπατήσεις, να χορέψεις, να λουστείς τη ζωή... δεν θα διαποτιστείς ποτέ... θα μένεις πάγος... ένα κομμάτι πάγου γύρω από μια πέτρα, ψάχνει για φως αλλά φοβάται τη φωτιά...


ΣΗΜ. ο Μπέλα Ταρ είναι ένας ούγγρος σκηνοθέτης που αποτυπώνει τη μιζέρια και την αντίφαση στην ανθρώπινη φύση όσο κανείς άλλος από όσους έτυχε να δω μέχρι τώρα. Το κείμενο είναι γραμμένο αφού είδα το φιλμ "οι κολασμένοι", όπου διατηρεί τους ήρωες στεγνούς από συναίσθημα μέσα σε ένα υγρό περιβάλλον, όπου όσο κι αν χοροπηδά ο νεαρός μέσα στο νερόλακκο ο ήχος αυτός αδυνατεί να ξυπνήσει οποιοδήποτε συναίσθημα, μοιάζει με ένα άτσαλο κάλεσμα ή μάλλον δείχνει το αποτέλεσμα του μαγκώματος της ψυχής στο ίδιο της το δόκανο -την απόλυτη εσωστρέφεια.

Θέλω να γράψω για τη γεύση που αφήνουν στη ψυχή μου οι ταινίες του. Παρ' όλο που η ατμόσφαιρα που δημιουργεί φαίνεται αποπνικτική και δείχνει σαν δρόμος αδιέξοδος όπου στριμώχνεται η ανθρωπιά, εμένα με γεμίζουν αισιοδοξία επειδή θέλω να πιστεύω ότι τα πράγματα δεν είναι πάντα έτσι όπως αποτυπώνονται με το φακό του. Ισως να μου αρέσει όλη αυτή η μονοτονία των ακίνητων πλάνων που κραυγάζουν, των μονότονων ήχων και των άχαρων κινήσεων που εκλιπαρούν για ρυθμό, ίσως να μου αρέσει το μουντό γκρίζο χρώμα του επειδή μπορώ να το φαντάζομαι χρωματιστό, ίσως να αναγνωρίζω το κομμάτι της δικής μου μιζέριας -αυτό που δεν κουράζομαι να πολεμώ διαρκώς.

Η ταινία "προκατασκευασμένες σχέσεις" καλό θα ήταν να προβάλλεται στα σχολεία σε ώρα μαθήματος. Ισως να άλλαζαν πολλά στον κόσμο μας, αν οι νέοι την κουβαλούσαν μαζί με τα υπόλοιπα εφόδιά τους για τη ζωή. Ο Μπέλα Ταρ αρνείται να παραμυθιάσει με το έργο του, αυτό που κάνει (γνώμη μου) είναι να δίνει δυνατές τσιμπιές στον πισινό. Οχι μόνο να τινάζεται πάνω ο θεατής από τον πόνο, αλλά να ξεκινά να τρέχει κιόλας, να παύει να μένει καθηλωμένος και άσκεφτος σαν ζόμπι.

Στη δεκαετία του '80 είδα μερικά φιλμς και τώρα τα ξαναβλέπω σαν καινούργια στο κανάλι της Βουλής. Αύριο, στις 10:00 το βράδυ, παίζει το "οι Αρμονίες του Βερκμάιστερ"

(συνεχίζεται, ελπίζω, αναλυτικά για κάθε ταινία)