ένα χρόνο κολλημένη
σε ένα γυαλένιο τοίχο
έβλεπα και με βλέπαν
ένα τοίχο δίχως ήχο
ούτε ψίθυρος ούτε κραυγή
δεν άκουγα το παραμικρό
ούτε το παραμεγάλο
αφοσιώθηκα στο κόλλημά μου
ώσπου έβγαλα φτερά
τώρα πετώ
πετώ
πετ
ώ
ω
ω
ωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωω
πάτα το να φεύγουμε ντε!
Αναρτήσεις
This is a FunEL
5 σχόλια:
Αχ! ποίημα-ποτήρι! πόσα χρόνια έχω να δώ! σε λίγο θα μου βγείτε και αρχιτεκτόνισσα...
Καλημέρα, γενναία μου!
καλημερες Μικρη και ομορφη ροδια! ομορφο ποιημα..
Σου ευχομαι λοιπον να πεταξεις οπως το επιθυμεις¨:)
Απογειωτικό.
Θα με παρεις μαζίσου καλή μου Ροδιά;
ο Ίκαρος ξανακολλάει τα φτερά του;
Έτσι πώς θα πετάς, κάνε πάσα και μια ματιά και χάμω..
Δημοσίευση σχολίου