1.202 στιγμιότυπο

- Α, ώστε ετσι πονηρουλα... με περίμενες και είχες βγάλει και το σουτιεν σου! είπε Εκεινος, τη στιγμή που ξεπετάχτηκαν δυο ορθόστητα βυζια απο το μπλουζακι που μολις ειχε αρχισει να ξεκουμπωνει.
- Οχι, κάνεις λάθος. είπε Εκείνη.
- Πώς; απόρησε Εκείνος και τινάχτηκε, ξεκολλώντας απότομα το μάγουλο, που μόλις είχε προλάβει να ακουμπήσει στο στήθος της.
- Δεν φοράω ποτέ σουτιέν, είπε Εκείνη με απλότητα, κοιτάζοντάς τον στα μάτια χωρίς να παίξει βλέφαρο.
Τότε, Εκείνος σηκώθηκε προσεκτικά από τον καναπέ και, πατώντας απαλά σαν γάτα, έστριψε και βγήκε από το δωμάτιο.

1.201 Ροζαλία

 το 1964-65, η Ροζαλία, μια κοπελίτσα φοιτητρια Γεωπονικής (αν θυμάμαι καλά), που έμενε στη Στέγη Ποντίων Κυριών, το καλύτερο οικοτροφείο, (που θα κατείχε την πρώτη θεση στο Πάνθεον των Οικοτροφείων, αν θεσπιζόταν κάτι τέτοιο) πήγαινε ταχτικα στο μαγαζί όπου τραγουδούσε ο Κώστας Χατζής, ο λεγόμενος "τροβαδουρος της αγάπης" και, κατα τα φαινομενα, ειχε πολλή αγάπη μέσα του και την μοίραζε απλόχερα. Η Ροζαλία έλεγε ότι τον ένιωθε δικό της άνθρωπο, σαν πατέρα της, δεν ήταν απλός θαυμασμός αυτό που ένιωθε.

Η Ροζαλία ήταν ένα πολύ βασανισμένο πλασματάκι, μικροκαμωμένο, κακοποιημένο από τον πατέρα της, ενα πραγμα που ηταν αδυνατο να το χωρεσει ο νους μου τότε. Οταν ερχοτανε στολος στην πολη και τα καραβια αραζανε στη Νεα Παραλία, πηγαιναμε με τη Ροζαλια να συναντησει καποιον ξαδελφο που ειχε στο ναυτικο. Εκεινη έμπαινε στο πλοιο (φερρυ μποτ) και'γω καθομουν και την περιμενα να βγει απο το καραβι. Ποτέ δεν πέρασε κατι τι πονηρο απο τη σκεψη μου.

Η Ροζαλία έτρεμε στην ιδέα οτι πλησίαζαν οι διακοπες και θα έπρεπε να γυρισει στο χωριο της (κοντα στην Κατερινη, αν θυμαμαι καλα) και να βοηθαει τον πατερα της στις αγροτικες δουλειες, κυριως στα καπνα, όπου μαυριζαν τα δαχτυλάκια της και η μεση την πεθαινε στους πονους, χώρια η επικρεμάμενη απειλη της κακοποιησης. Θυμαμαι στοργικα την κατακαημένη Ροζαλία και τρέφω συμπάθεια για τον γερο-τραγουδιστή που έπαιζε, έστω και εν αγνοία του, έστω κι αν τόσο νεαρος τότε, τον ρόλο του (φανταστικού) καλού γονιού για εκείνο το λεπτοκαμωμένο κοριτσάκι.

------------

μόλις άκουσα/έμαθα ότι ο Κώστας Χατζής ζει και συνεχίζει να τραγουδάει https://el.wikipedia.org/wiki/Κώστας_Χατζής

εδω ενα δειγμα για να τον γνωρισεις/θυμηθεις https://youtu.be/261U9zurLsU?si=8d8WZaLedu3l0rHr

1.200 το παράδοξο της Ροδιάς

επι ενα χρονο σχεδον λαβαινα θεραπεια για υπέρταση, μια και το σχετικο όργανο μετρησης (πιεσόμετρο) εδειχνε πιεση ανω του 16, 17, 18, 19 και βάλε. Τα συμπτώματα όμως δείχναν άλλα πράματα. Ενιωθα χαλια, όλο και χειροτερα, σερνομουν κυριολεκτικα, επαψα να βγαινω απο το σπιτι μη φαω καμμια τουμπα!

προσφάτως, ηρθε ο γιατρος σπιτι, μια και ηταν αδυνατο να κυκλοφορησω, πού να μπω κιολας σε ταξι!!! στο σπιτι λοιπον, εξετασε, αξιολογησε την κατασταση κι εγραψε ενα χαπι "αυτο ειναι καλυτερο, δοκιμαστε για 3-4 μερες και τηλεφωνήστε μου" λέγοντας.

το πήρα και στην δευτερη μερα περπαταγα μεσα στο σπιτι σημειωτον, σερνοντας τα πελματα και γλείφοντας με το κορμι τους τοιχους. Το πιεσόμετρο έδειχνε την πίεση ακόμα υψηλότερη!!

Τηλεφωνησα λοιπον στο γιατρο ζητωντας έλεος κι εκείνος λέει "κόψτε το" και το κόβω κι απο την πρωτη μέρα η πίεση στα κανονικά όρια, το πολύ 14,5. Μάλιστα.

το θέμα είναι ότι το μυϊκο συστημα εχει ατονησει πολύ, μετα απο ενα χρονο περιπου μειωμενης δραστηριοτητας, ακινησιας σχεδον. Ασκούμαι λοιπον διαρκως, κανω μπαρα τους παγκους της κουζινας, νιωθω ξαφνικα σαν να πεταω!!

1.199 διασπορά κοινωνικού μίσους

αυτο που διακρίνω ειναι η έξαρση της διασποράς μισους στην κοικωνία, με τη μέθοδο της δημιουργίας αντιπαλότητας μεταξύ ομάδων πραγματικών και φανταστικών, υπαρκτών αλλά και ανύπαρκτων, που κάποτε υπήρχαν αλλά σήμερα εχουν χαθεί. Γενικά, μίσος ανάμεσα σε δύο μέλη. Νέοι-γέροι, γυναίκες-άντρες, λευκοί-μαύροι, χριστιανοί-μουσουλμάνοι, φτωχοί-πλούσιοι, κλπ κλπ.

Αντί να γίνεται προσπάθεια για την άμβλυνση των ανισοτήτων, όπου αυτές υπάρχουν, π.χ. φτωχοί-πλουσιοι, συμβαίνει το αντίθετο. Αντί να προσπαθούν να συνεννοηθούν οι θρησκείες μεταξύ τους, βλέπουμε να οξύνεται η αντίθεση.

Προσφάτως, βλέπω μια γεροντοφοβία, νέους ανθρώπους να κακοποιούν γερόντια, να δέρνουν γριές γυναίκες, κλπ κλπ.. και, μια και με αφορά το θέμα, χτυπάω αλέρτ!!

1.198 προειδοποιήσεις για επερχόμενες δυστοπίες

προχτές, διαβασα μια ανάρτηση περί ομαδικού θηλασμού και περί ομαδικής μητρικής στοργής και ότι αυτή η κατάσταση ωφελεί τα βρέφη επειδή αναπτύσσουν αντισώματα, κλπ κλπ και ο νους μου πήγε αυτομάτως στον Αλντους Χάξλεϋ και τη δυστοπία που περιγράφει ο "ΘΑΥΜΑΣΤΟΣ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΣ ΚΟΣΜΟΣ" του.

Σκέφτηκα και πόσα άλλα δήθεν "προοδευτικά" περάσανε στη συνειδηση του κοσμου των ανθρωπων ως θετικα πράγματα για την ανθρωπότητα, την πρόοδο και την επιβίωσή της, όπως π.χ. η ΠΡΑΣΙΝΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ, που καταστρέφει την αγροτικη παραγωγή γεμιζοντας την ευφορη γη με φωτοβολταϊκά και τα καμμένα βουνά με ανεμογεννητριες. 

Αν σκεφτείς κι εσύ, θα θυμηθείς πολλά που περνάνε ξώφαλτσα κάθε μέρα δίπλα σου. Ολα αυτά διακρίνονταν από τη 10ετία του 1960 και μερικα αναφέρονταν σε ασπρόμαυρες ελληνικες ταινίες, όπως π.χ. στη ΒΙΛΛΑ ΤΩΝ ΟΡΓΙΩΝ, όπου, μεταξύ αλλων, λέει ενας ηρωας «η ΕΟΚ θα φέρει οικονομική καταστροφή στην Ελλάδα». Συγγραφέας του θεατρικού έργου ο Γεράσιμος Σταύρου. (λινκ προς το θεατρικο σε σχολιο) 

1.197 ένας ευγενέστατος Κύριος

μια φορά που έψαχνα ταξί σταμάτησε ένα δίπλα μου, ο κύριος με το μπεζ παλτό που καθότανε πίσω κατέβηκε κρατώντας την πόρτα ανοιχτή. Μπήκα, έκλεισε την πόρτα, αλλά δεν είχε τερματίσει την κούρσα του, οπότε κάθησε μπροστά, διπλα στον οδηγό και συνεχίσαμε. Κατέβηκα στον προορισμό μου, στο γραφείο, ο κύριος δεν ήθελε με κανένα τρόπο να με αφήσει να πληρώσω, τον ευχαρίστησα για την κούρσα αλλά και για τα έργα που μας πρόσφερε στο σινεμά. Εκείνος "α, ώστε με γνωρίσατε;¨είπε ξαφνιασμένος ευχάριστα και συνέχισε "για πείτε μου, ποια έργα εννοείτε δεσποινίς;" μα.. το "μεχρι το πλοίο", την "Ευδοκία".. απάντησα. Εντωμεταξύ, είχε μαζευτεί ουρά και κορνάρανε, είναι στενός δρόμος η Δεινοκράτους. Αγνοώντας το ψιλομποτιλιάρισμα, ο κύριος Αλέξης Δαμιανός κατέβηκε απο το ταξί υποκλίθηκε, πήρε το χέρι μου και το φίλησε "ευχαριστω, σας ευχαριστω πάρα πολύ" λέγοντας, ξαναμπήκε στο ταξί και χάθηκαν. Στάθηκα παγωτό στο πεζοδρόμιο, ενώ περνάγαν τα αυτοκίνητα συνεχίζοντας τα κορναρίσματα κι ακόμα δεν έχω καταλάβει για ποιον λόγο.

1.196 ο κύριος με το σκυλάκι

ο Μίμης έχει ένα μικρό λευκό σκυλάκι, ράτσα κανίς ολίγον μπασταρδέ. Εχει κι ένα μεγάλο μαύρο αυτοκίνητο, μάρκα μπεμβέ, καθαρόαιμο. Τα πρωινά, βάζει το μικρό λευκό σκυλάκι στο μεγάλο μαύρο αυτοκίνητο, παρκάρει σε ένα δρομάκι και πάνε βόλτα στην πλατεία.. Με τα πόδια. Στη βόλτα συναντάνε κι άλλους κυρίους με τα σκυλάκια τους, αλλά προσπερνάνε. Οπως και σήμερα, που δεν στάθηκαν να χαιρετίσουν το μεγάλο λευκό σκυλί του κυρίου που πέρασε από δίπλα ελαφρώς διστακτικά. Τα δυο σκυλιά κοιτάχτηκαν στα μάτια για δυο στιγμές και συνέχισαν το δρόμο τους ενώ οι κύριοι, που ούτε καν κοιτάχτηκαν, ακολούθησαν καθένας το σκυλί του. Ο Μίμης έφτασε στο αυτοκίνητο, άνοιξε την πόρτα και το σκυλάκι πήδηξε μέσα. Εκλεισε η πόρτα, αλλά ο Μίμης ΄έμεινε σκυμένος να μιλάει στο σκυλάκι του από το ανοιχτό παράθυρο. Εμοιαζε σαν να το ρωτάει αν η βόλτα ήταν αρκετή, αν τυχόν ήθελε παραπάνω, αν ήταν ευχαριστημένο, τελοσπάντων. Φαίνεται ότι το σκυλάκι έγνεψε καταφατικά, γιατί ο Μίμης έκανε το γύρο του αυτοκινήτου, άνοιξε την πόρτα του οδηγού, μπήκε μέσα, έβαλε μπρος κι έφυγε προς άγνωστη κατεύθυνση. Αυτά είδα σήμερα απο το μπαλκόνι.