μια φορά που έψαχνα ταξί σταμάτησε ένα δίπλα μου, ο κύριος με το μπεζ παλτό που καθότανε πίσω κατέβηκε κρατώντας την πόρτα ανοιχτή. Μπήκα, έκλεισε την πόρτα, αλλά δεν είχε τερματίσει την κούρσα του, οπότε κάθησε μπροστά, διπλα στον οδηγό και συνεχίσαμε. Κατέβηκα στον προορισμό μου, στο γραφείο, ο κύριος δεν ήθελε με κανένα τρόπο να με αφήσει να πληρώσω, τον ευχαρίστησα για την κούρσα αλλά και για τα έργα που μας πρόσφερε στο σινεμά. Εκείνος "α, ώστε με γνωρίσατε;¨είπε ξαφνιασμένος ευχάριστα και συνέχισε "για πείτε μου, ποια έργα εννοείτε δεσποινίς;" μα.. το "μεχρι το πλοίο", την "Ευδοκία".. απάντησα. Εντωμεταξύ, είχε μαζευτεί ουρά και κορνάρανε, είναι στενός δρόμος η Δεινοκράτους. Αγνοώντας το ψιλομποτιλιάρισμα, ο κύριος Αλέξης Δαμιανός κατέβηκε απο το ταξί υποκλίθηκε, πήρε το χέρι μου και το φίλησε "ευχαριστω, σας ευχαριστω πάρα πολύ" λέγοντας, ξαναμπήκε στο ταξί και χάθηκαν. Στάθηκα παγωτό στο πεζοδρόμιο, ενώ περνάγαν τα αυτοκίνητα συνεχίζοντας τα κορναρίσματα κι ακόμα δεν έχω καταλάβει για ποιον λόγο.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Αναρτήσεις
This is a FunEL
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου