1.212 αποκρυπτογραφώντας τον πολυχεσμένο άνθρωπο

Πρόκειται για κείμενο σατιρικό, που βασίζεται στο σοβαρό και τεκμηριωμένο άρθρο που βρήκα στη Βικιπαίδεια*, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια και ουδεμία πρόθεση έχω να θίξω τον ηρωικό (όσοι χαρίζουν χρόνο για να γράφουν σημαντικά πράγματα είναι οι σημερινοί ήρωες) συντάκτη του άρθρου. Το χρησιμοποίησα ακριβώς επειδή είναι σοβαρό για να σατιρίσω με το δικό μου τρόπο αυτά που αντιλαμβάνομαι να συμβαίνουν στον κόσμο μας και δυσκολεύομαι να εκφράσω. Ευχαριστώ το συντάκτη, λοιπόν, και πάμε!

 

Πολυχεσμός

 

Ο όρος πολυχεσμός εμφανίστηκε στα ελληνικά γράμματα τον 18ο αι. από τον Αδαμάντιο Κοραή, ως αντιστοίχιση του γαλλικού civilisation αλλά έκτοτε χρησιμοποιείται και με την έννοια του culture/kultur λόγω της έλλειψης ακριβούς αντίστοιχης μετάφρασης της ξενόγλωσσης έννοιας. Στα ελληνικά συγχέονται συχνά οι λέξεις παιδεία, πολυχεσμός, κατούρα.

 

Προβλήματα ορισμού

 

Ο πολυχεσμός παρουσιάζει θεμελιακό πρόβλημα ορισμού,και το ίδιο φαίνεται πως συμβαίνει και με τον συγγενή του όρο «κατούρα». Και οι δύο αυτοί όροι αντανακλούν μέσα από τις διαφορετικές σημασίες που τους έχουν κατά καιρούς αποδοθεί και τις διαφορετικές χρήσεις στις οποίες έχουν αξιοποιηθεί πολλές καίριες ιδέες, συνθήκες, εμπειρίες και συγκρούσεις που προσδιόρισαν τη φυσιογνωμία και την εξέλιξη της σύγχρονης εποχής. Η λέξη πολυχεσμός, καθώς και η συγγενής της και συχνά χρησιμοποιούμενη σήμερα ως συνώνυμη λέξη κατούρα εμφανίστηκαν ίσως απροσδόκητα αργά στην ιστορία.

________________________

* https://el.wikipedia.org/wiki/Πολιτισμός

1.211 Τσερνομπίλ κλπ

τι θυμήθηκα τώρα.. Το 1986, στην κρίση του Τσερνομπίλ, τότε που τρέχανε στο Δημόκριτο να ερευνήσει χαρτιά βεσέ και μαρουλάκια για ραδιενέργεια.. τότε λοιπόν ήταν η πρώτη (που θυμαμαι) απόπειρα αποτροπής να πααίνουν οι αθρώποι στα χωριά τους. Λες;...

ένα καλό που άκουσα σήμερα, αλλά δεν θυμάμαι το όνομα του σοφού που το είπε: «δεν ταυτιζόμαστε με τους φτωχούς και τους ανήμπορους, επειδή πιστεύουμε ότι οι ίδιοι είναι υπεύθυνοι για την κατάστασή τους»

1.210 απορίες...

Ερωτηση: "Βρε παιδι μου, ενα πραμα δεν καταλαβαινω. Γιατι ψηφιζουμε κυβερνησεις να μας κυβερνουν, ενω εμεις ειμαστε παντα που πρεπει να παιρνουμε τα ρισκα, να αποφασιζουμε, να εχουμε τις ευθυνες; ε;..." Απαντηση: "Εχουμε κυβερνησεις για να υπαρχει και καποιος που κερδιζει σ' αυτη τη χωρα!"

(2010, 29 Μαρτίου, f/b)

1.209 περί Σκύρου

ψάχνοντας για παραδοσιακή στέγαση στα σπίτια της Σκύρου, έπεσα σε θλίψη. Δεν βρήκα τίποτα εκτός από σούπερ ντούπερ εικόνες από ένα νησι που τρόμαξα να το γνωρίσω: ένα αντίγραφο τουριστικού μοντέλου που μπορεί να βρεθεί απανταχού της γης. Με πισινες, φυσικα, και άφθονο μπετόν. Σκέψου τωρα ότι το πρωτογνωρισα το 1966, ξαναπηγα το 1968, ξαναματαπήγα το 1973 (τότε που είπα ότι δεν θα ξαναπάω γιατί πήρα μεγαλη απογοήτεψη) και η τελευταία μου επίσκεψη ητανε το 2000 με καποια πελατισσα που ηθελε να αγοράσει οικόπεδο. Μένουν κάποια σχέδια παλιά και κάποιες φωτογραφίες απο το νησί που με είχε καταμαγέψει, αλλά πρέπει να ψάξω και τώρα ψιλοβαριέμαι. Υπήρχε και μια φανταστική αφίσσα του ΕΟΤ, όπου φαίνονται όσα θυμάμαι, αλλά ούτε αυτή βρίσκεται κάπου στο διαδίκτυο. Ανάπτυκσις γαρ.

1.208 αυτά που κοροϊδεύαμε το 2007

Γνωριζόμαστε από τα 13 μας και εξακολουθούμε να γνωριζόμαστε. Να μαθαίνουμε δηλαδή η μια την άλλη. Περισσότερο η αφεντιά μου, που γνώρισα τον τελευταίο καιρό μια Χαριτίνη που δεν υποπτευόμουν καν ότι υπήρχε μέσα στη Χαριτίνη, την οποία νόμιζα πως ήξερα καλά μετά από τόόόόσα πολλά χρόνια.

Με διδακτορικό, με πείρα στη δουλειά της, με κύρος, με σοβαρή ενασχόληση περί τα κοινωνικά, με κύκλο ευρύ, μια όμορφη, έξυπνη, σύγχρονη γυναίκα. Αυτή ήταν η Χαριτίνη που νόμιζα ότι γνωρίζω καλά, μέχρι που ένα απόγευμα μου τηλεφώνησε με αγωνία.

Μου ζήτησε να της γράψω μια εκπομπή για να μη τη χάσει. Την διαβεβαίωσα ότι δεν μου κάνει κόπο, ότι θα είμαι σπίτι και με χαρά μου θα την εξυπηρετούσα, δηλαδή, να βιντεοσκοπήσω την εκπομπή που ήθελε. Με ενημέρωσε για την ώρα και το κανάλι όπου θα παιζόταν και μου είπε ότι θα ερχόταν το βράδυ αργά να παραλάβει την κασέτα. Επρόκειτο για μια εκπομπή του κ. Δ. Λιακόπουλου.

Δεν είχα παρακολουθήσει ξανά εκπομπή του. Μερικές φορές που τύχαινε να τον πετύχω κάνοντας ζάππινγκ, άλλαζα γρήγορα κανάλι επειδή αποφεύγω τις τηλεπωλήσεις -εκτός από τα χαλιά της κυρίας Μιραράκη, που μου αρέσει να βλέπω κάπου κάπου πριν πάω για ύπνο.

Ετοίμασα το βίντεο, τοποθέτησα κασέτα δηλαδή, βρήκα και το κανάλι που μου είπε η φίλη μου και περίμενα την έναρξη της εκπομπής, δουλεύοντας στον υπολογιστή μου. Οταν ξεκίνησε, πάτησα πλέι και αποφάσισα να τη βλέπω παράλληλλα με την εγγραφή. Οσο προχωρούσε, τόσο ξαφνιαζόμουν και διερωτώμουν για ποιο λόγο να μου ζητήσει η φίλη μου να της γράψω αυτό τον τραγέλαφο που περνούσε μπροστά από τα μάτια μου!

Φαντάστηκα ότι ίσως να ήθελε την εκπομπή για να μελετήσει το φαινόμενο της σαβούρας που κυκλοφορεί στην ελληνική τηλεόραση ή κάτι τι παρόμοιο, μπορεί να μελετούσε κάτι τι σχετικό, ποιος ξέρει... Πάντως, το να είναι θαυμάστρια του κ. Λιακόπουλου, ούτε που πέρασε από το νου μου.

Η απορία μου λύθηκε όταν ήρθε να πάρει την κασέτα. Οχι μόνο θαυμάστρια, αλλά φανατική πελάτις του κυρίου αυτού και των βιβλιοπωλείων του ήταν. Επεσα από τα σύννεφα. Ακόμα περισσότερο βούλιαξα όταν με ενημέρωσε πως έχει αγοράσει ΚΑΙ ΔΙΑΒΑΣΕΙ όλα του τα βιβλία. Τη στιγμή που, συνεχίζοντας την "ενημέρωσή" μου, περιέγραφε ζωηρά τη μελλοντική δόξα της Ελλάδας, τις προφητείες που επαληθεύονται, τις διεθνείς συνομωσίες εναντίον των απανταχού ελλήνων, τα φοβερά και τρομερά όπλα του κ. Πούτιν, κλπ κλπ, ένιωσα ότι αυτό το πλάσμα που στεκόταν μπροστά μου και μου μιλούσε δεν το γνώριζα καθόλου.

Οχι, δεν ήταν αυτή η φίλη μου η Χαριτίνη, όχι. Ηταν ένας άλλος άνθρωπος. «Τα πιστεύεις και τα λες και αλλού αυτά;» τη ρώτησα, για να πάρω την απάντηση «φυσικά, ευτυχώς αυτός ο άνθρωπος μου άνοιξε τα μάτια με τα βιβλία του!» Δεν προχώρησα παραπέρα, άφησα τα πράγματα να ακολουθήσουν τη πορεία τους, σκέφτηκα ότι κάποτε θα καταλάβει μόνη της η Χαριτίνη πόσο ανόητα ήταν όλα αυτά που αράδιαζε ο τηλεπλασιέ εκδότης και βιβλιοπώλης.

Εκτοτε, παρακολουθώ σποραδικά μερικές εκπομπές, γράφω κιόλας ορισμένες, κρατώ ένα μικρό αποδεικτικό αρχείο βλακείας ή παραλογισμού -όπως θέλει το εννοεί κανείς. Νιώθω πολιορκημένη από μια ακατανίκητη δύναμη, η οποία ωθεί στην απώλεια της λογικής σκέψης. «Η βλακεία είναι αήττητη» έγραφε η Σόφι_το_γιατροσόφι, στο παλιό φόρουμ του pathfinder και γελούσα από μέσα μου αδυνατώντας να το πιστέψω, φυσικά -τότε.

Σήμερα, δεν μπορώ πλέον να γελώ με παρόμοια θέματα. Σήμερα, που η βλακεία κραδαίνει απειλητικά τη ρομφαία της αποδόμησης του νου και της λογικής, ο μόνος τρόπος τον οποίο θεωρώ ικανό να με προστατέψει είναι η γελοιοποίηση του φαινομένου αυτού, το οποίο δυστυχώς διαχέεται στη κοινωνία μας όπως μια σταγόνα μέλι που έχει ξεφύγει από ένα μισόκλειστο καπάκι και πάνω της μαζεύονται σφήκες...

Πού είσαι Αριστοφάνη; Δώσε λίγη από τη δύναμη του πνεύματός σου!

ΟΧΙ ΑΛΛΕΣ ΣΦΗΚΕΣ

_____________
ΣΗΜ.1. το πιο τρομαχτικό είναι η αδιαφορία του Κράτους. Η Πολιτεία κοιμάται. Πόσες Χαριτίνες χρειάζεται να "ξεφύγουν" από τη πραγματικότητα ώστε να εφαρμοστούν οι Νόμοι και οι Διατάξεις; Το Ε.Σ.Ρ. υπάρχει "για τα μάτια" μονάχα; 

ΣΗΜ,2, απο παλιο ποστ 2 Απριλιου 2007 https://taparaponasas-stomixer.blogspot.com/2007/04/blog-post.html

1.207 τηλεφωνήματα

τηλεφωνώ σ' ένα φίλο, ακούω να χτυπά το τηλέφωνο καμμιά 20ριά φορές, το κλείνω χωρίς να ανησυχώ, αν και ο φίλος έχει περάσει προ πολλού τα ενενήντα του, αλλά κάνει μακρινούς περιπάτους τα πρωινά και μπορεί να μην έχει επιστρέψει ακόμα, και καλώ κάποιον άλλον που απουσιάζει σε κάποια δουλειά και αυτό το μαθαίνω από ένα νεαρό που σηκώνει το ακουστικό και με ενημερώνει σχετικά και "ποιος είστε;" τον ρωτάω και μου λέει "ο Σπύρος" και "α, δεν σας ξέρω, χαίρω πολύ" του λέω και απαντά με ερώτηση "ποια να πω ότι τηλεφώνησε;" λέω το όνομά μου και "χαίρω πολύ" απαντάει και τελειώνουν τα τηλεφωνήματα για σήμερα.

(27 Μαρτίου 2017, f/b)

1.206 Μανούρι!

όταν ξεκίνησα την καρριέρα μου ως ελεπ, ο πρώτος μου πελάτης ήταν τυρέμπορος και είχε θεωρήσει καλό να μου προμηθεύει μισό κιλό μανούρι ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ κάθε βδομάδα.. χορτάσαμε τυράκι οικογενειακώς -τότε! Πώς το θυμήθηκα; όταν πριν από λίγο έμαθα πως υπάρχει ένα θεατράκι πίσω από το Δημαρχείο. Τότε, οι δρόμοι εκείνοι ήταν γεμάτοι τυράδικα, έσφυζαν απο ζωή, φορτηγάκια και μηχανές τριών θέσεων μούγκριζαν φορτώνοντας και ξεφορτώνοντας βαρέλια με τυρί (χοντρεμπόριο γαρ) και μύριζε τυρίλα ως απάνω στη λαχαναγορά.