409. μια γυναίκα στην άκρη του χωραφιού

Ηταν μια γυναίκα στην άκρη ενός χωραφιού. Μόλις την είχαν σώσει κάτι κυριλέδες από ένα χαρέμι, μόνο που δεν τόλμησαν να τα βάλουν με τον πασά. Αυτό βόλευε τους κυριλέδες, που θέλαν να εντυπωσιάσουν τη μαντάμ, αλλά και τον πασά που ήθελε να την ξεφορτωθεί επειδή είχε σιτέψει και όλο έξοδα ήταν και μηδέν απόλαυση. Τελοσπάντων, η γυναίκα φόραγε κάτι χιλιομπαλωμένα ρουχαλάκια και κάτι πασούμια ξεσκισμένα κι όλο έκλαιγε τη μοίρα της. Ούτε μέσα στο χαρέμι καλά, αλλά ούτε κι έξω. Και κλάμα στο κλάμα, την πλησιάσαν ξανά οι κυριλέδες και της ψιθύρισαν δυο φωνήεντα, να κάνει τα γούστα τους και θα της δώσουν απ' όλα, να μη της λείπει τίποτα, της όρισαν κι ένα νταβατζή και η γυναίκα δέχτηκε. Με τον καιρό, κατάλαβε ότι το γκεζί δεν πήγαινε άλλο κι έδιωξε το νταβά. Εβαλε ενέχυρο ένα χωραφάκι που είχε κληρονομήσει από τη γιαγιά της την αρχαία και ζήτησε δάνειο για να τα βγάλει πέρα μοναχή. Πλάκωσαν τότε κάτι συγγενολόγια εξ αίματος, μυρίστηκαν ψητό γαρ, τακίμιασαν με τους κυριλέδες κι άρχισαν να ξεπουπουλιάζουν τη φουκαρού όλοι μαζί. Η γυναίκα έκλαιγε, είχε και παιδιά να θρέψει, ζήταγε τα δίκια της, αλλά ποιος να την ακούσει. Μετά από μπόλικα χρόνια, την άκουσε ένας υπερατλαντικός μακρινός συγγενής, που, αν και τώρα ισχυρός, είχε περάσει κι αυτός τα πάνδεινα μέχρι να καταφέρει να ξεκολλήσει από τους κυριλέδες. Η γυναίκα αναθάρρησε, αλλά ο ισχυρός συγγενής αποδείχτηκε χειρότερος απ' όλους. Τα παιδιά της είχαν μεγαλώσει εντωμεταξύ και της λέγαν «γιατί, βρε μάνα, δεν τους απαρατάς; τί ανάγκη τους έχεις πια; Εμείς είμαστε δω, αίμα σου είμαστε και σε συμπονάμε και θα σε στηρίξουμε, παράτα τους χλεχλέδες», αλλά εκείνη απάνταγε ότι «καλά όλα αυτά, αλλά, βλέπετε παιδιά μου, χρωστώ τα κέρατά μου και θα μου το πάρουν το χωραφάκι και τί θα κληρονομήσετε» αλλά τα παιδιά λέγαν «παράτα τους, ρε μάνα, και δεν τους χρωστάς τίποτα, τόσα χρόνια έχουν εισπράξει εκατό φορές αυτά που σου δάνεισαν κι εμείς είμαστε δω και κανείς δεν θα πατήσει το χωραφάκι μας» κι έλεγε ο ένας κι έλεγε ο άλλος και ο καιρός πέρναγε κι ακόμα και σήμερα η γυναίκα στέκεται κουρελιασμένη στην άκρη του χωραφιού και δέρνεται που δεν άκουσε τα παιδιά της, αλλά και πάλι το σκέφτεται να παρατήσει τους χλεχλέδες γιατί ο δεσμός του θύματος με το βασανιστή του παραμένει μυστήριο...

408. Κοινωνία, οργασμός ανεκπλήρωτος

Να σέρνεις τον οργασμό μέσα σου
από ερωτική συνεύρεση σε άλλη
καλλιεργώντας τον έρωτα
ανάμεσα στα μέλη σου
-τους ανθρώπους-
Νά'ναι η ζωή ζωγραφισμένη
λουλούδια και τιτιβίσματα
και νιάτα γενναιόδωρα

Μη θυσιάζεις, Κοινωνία,
Μη λογαριάζεις με νούμερα,
Μη φτύνεις τον οργασμό σου,
-Τα νιάτα σου!

407. Ο μικρός καννίβαλος μέσα μας

Αν δεν το έχεις πάρει χαμπάρι, κρύβεται μέσα μας ένας καννίβαλος. Δεν ξέρω το μεγεθος του δικού σου καννιβάλου, ο δικός μου πάντως είναι μικρός και όλο και μικραίνει. Χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να πετυχαίνει η σμίκρυνση, χρόνο και σκέψη. Πολλή σκέψη, από αυτή που τρώει τον αφέντη, αλλά χαλάλι! Αρκεί που τρώει και τον καννίβαλο. Αμα τον αφήνεις ανεξέλεγκτο, υπάρχει πιθανότητα να βγει από μέσα και να κάνει κατάληψη και στο απέξω, να γίνεις δηλαδή ολόκληρος καννίβαλος μια μέρα -ή μια νύχτα, το ίδιο κάνει- χωρίς καλά καλά να το καταλάβεις και, όταν έχεις γίνει ολόκληρος καννίβαλος, μέσα-έξω, θα σου είναι πλέον αδύνατο να νοιώθεις καννίβαλος, θα τρως τους συνανθρώπους σου δίχως τύψεις και προβληματισμούς. Θα τρως, γενικά, κι άλλο, κι άλλο, πάρα πολύ θα τρως χωρίς να σκας και να νοιάζεσαι τί και ποιον έφαγες πάλι.

406. η Δημοκρατία στο πορτ-μπαγκάζ

Μια μέρα -ή μήπως ήταν νύχτα;- η Δημοκρατία περπατούσε αμέριμνη σε ένα δρομάκι εξοχικό, όταν έπεσε πάνω σε ένα πορτ-μπαγκάζ ανοιχτό και είπε από μέσα της «δεν μπαίνω να δω πώς είναι ένα πορτ-μπαγκάζ από μέσα;» γιατί, ως γνωστόν, η Δημοκρατία παλεύει ανέκαθεν με τα μέσα. Δεν το ρισκάρει με τα έξω, βλέπετε, γιατί μια ζωή στο γκαναπέ του σαλονιού την έχει βγάλει και αρνείται να αλλάξει συνήθειες τώρα στα γεράματα. Οχι και γερασμένη ακριβώς, αλλά μάλλον γεροντομπασμένη την κόβω. Ολο κάνει τη σοβαρή και «απαπα δεν τα σηκώνω αυτά» ή «απάδουν της δημοκρατικής μου παιδείας τα τοιαύτα» ή «εστέ σοβαροί και ας το συζητήξωμεν το θέμα» όλο τέτοια λέει και την έχουν πάρει στο ψιλό κάτι καλόπαιδα και τη γαζώνουν -με σφαίρες. Είδε λοιπόν ανοιχτό το πορτ-μπαγκάζ και μπήκε.

405. Η Μαίρη και το Χάπι

Είναι μια κοπέλα που τη λένε Μαίρη και κάθε πρωτοχρονιά πίνει ένα Χάπι. Φέτος, η Μαίρη έπαθε Κρίση και το Χάπι μάλλον θα κατέβει στραβά.

404. Fernandel - Le Tango Corse

εδω: http://www.youtube.com/watch?v=m9YKrBU64xg

Ακούω τον αγαπημένο μου Φερναντέλ, τον αξέχαστο γάλλο κωμικό ηθοποιό, σε μια τόσο χαριτωμένη και εκφραστική απόδοση! Κρίμα που τον αγνοεί η ελληνικη τιβι...

403. κάπως έτσι γίνονται οι πόλεμοι

Α: - Πιστεύω στη Χιονάτη και στους εφτά νάνους!
Β: - Εγώ πιστεύω στα τρία γουρουνάκια!
Α: - Κάνεις λάθος! η δική μου πίστη είναι η σωστή.
Β: - Εσύ κάνεις λάθος! στα τρία γουρουνάκια πρέπει να πιστέψεις!
Α: - Μα τι λες τώρα; είναι δυνατόν τα τρία γουρουνάκια να αντιπροσωπεύουν την αλήθεια;
Β: - Σιγά μη την αντιπροσωπεύει η Χιονάτη με τους νάνους της! πφφφ
Α: - Πρόσεξε πώς μιλάς για τη Χιονάτη και τους εφτά νάνους!
Β: - Κι εσύ μη μου θίγεις τα τρία γουρουνάκια!
Α: - Σου θίξαμε τα τρία γουρουνάκια σου μωρό μου;
Β: - Ποιον είπες μωρό ρε μαλάκα;
Α: - Εσένα μπέμπη!
Β: - Χρμφφφ... μπέμπη, ε; Τώρα θα σου δείξω εγώ! Φάτη!
Α: - Ποιον βαράς ρε μόμολο; Να και μια από μένα!
Β: - Θα σε βάλω κάτω να σε γαμήσω ρε!
Α: - Ποιος; Εσύ; Ας γελάσω... χαχαχα!
Β: - Γελάς, ε; Γέλα, αλλά θα σου βγει ξυνό το γέλιο.
Α: - Γελάω ρε! Γελάω με τις ασυναρτησίες σου.
Β: - Θα γελάσω κι εγώ, αφού πρώτα σου φάω το καρύδι! χρμφφφ...
Α: - ΑΟΥΟΥΟΥ!!! Βοήθεια! με σκοτώνει!
Β: - Χαχαχα! βοήθεια, ε; Φωνάζει τη μαμά του ο μπέμπης;
Α: - Τώρα με λες εσύ μπέμπη, ετσι;
Β: - Ετσι και χειρότερα, αφού είσαι μωρό.
Α: - Μωρό να πεις τη μάνα σου!
Β: - Πιάνεις τη μάνα μου στο στόμα σου ηλίθιε;
Α: - Και τη γιαγιά σου θα πιάσω άμα γουστάρω!
Β: - Ακου τι λέει ο βλάχος! Θα σε λιανίσω, με τα κρεμμυδάκια θα σε κάνω!
Α: - Κι εγώ θα το πω στο θείο μου τον αστυνόμο να μάθεις.
Β: - Μπα; Εχουμε και θείο αστυνόμο; Εμένα ο θείος μου είναι βουλευτής!
Α: - Σιγά μην είναι και υπουργός!
Β: - Μπορεί και να γίνει, πού ξέρεις;
Α: - Λαμόγιο είναι και δεν ξαναβγαίνει, μη ψήνεσαι.
Β: - Αμ θα βγει...
Α: - Δεν θα βγει!
Β: - Θα βγει!
Α: - Δεν θα βγει!
Β: - Θα βγει!
Α: - Δεν θα βγει!
Β: - Θα βγει!
Α: - Δεν θα βγει!
Β: - Θα βγει!
Α: - Δεν θα βγει!
Β: - Θα βγει!
Α: - Θα σε φάω ρεεεεε!!!!
Β: - Φάε με αν μπορείς!
Α: - ΧΧΧΡΡΡΡΜΜΜΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦ (βγάζει σουγιά)
Β: - Το χοντραίνεις το πράγμα... (βγάζει πιστόλι)
Α: - Και πού 'σαι ακόμα... (βγάζει χειροβομβίδα)
Β: - Δεν είδες τίποτα... (βγάζει εκρηκτικά)

Μ Π Α Μ Μ Μ Μ Μ Μ Μ Μ Μ

Μ Π Ο Υ Μ Μ Μ Μ Μ Μ Μ Μ Μ
_______________
-->> απο το παλιό Mixer