203. τα παιδιά που παίζουν μ' αυτοκινητάκια

στα πέντε του χρόνια απόχτησε το πρώτο του αυτοκινητάκι, ήταν κουρδιστό και κόκκινο και δεν έπεφτε από το τραπέζι, έστριβε όταν καταλάβαινε κενό από κάτω, αλλά την ίδια μέρα το έριξε κάτω μόνος του και το πάτησε και πήρε μια πέτρα και το κοπάνησε και το έκανε βίδες, μόλις το ανακάλυψαν τον μάλλωσαν και πήραν τα συντρίμια να τα πετάξουν κι εκείνος έκλαιγε γοερά, δεν θυμάται άλλη φορά να έκλαψε τόσο, παρακαλώντας «θέλω τα μηχανάκια μου» κι έφαγε και ξύλο, αλλά μεγάλωσε και τώρα μπορεί να παίζει, όμως εκείνο το αυτοκινητάκι μένει ανεξίτηλο στο μυαλό του


-------------
3 posts αφιερωμένα στα παιδιά αυτά:

Διπλό ποστ: DeLorean Dream - η άνοδος και η πτώση + ελεγεία εις μνήμην John Delorean
Μονό ποστ: τα λάθη του D(elo)r-e/i-an Gray

202. STOP προκαθορισμένο όριο STOP

Χαίρομαι πολύ που μπορώ να τερματίσω στον προκαθορισμένο αριθμό αποστολών το θορυβώδες αυτό blog. Αρκετά με τα ουρλιαχτά. Για παρηγοριά των εκατομμυρίων αναγνωστών, αυτό το εργάκι χωρίς τίτλο:


κλικ! να μεγαλώσει

Το επόμενο ποστ με αριθμό 200 έχει ήδη κυκλοφορήσει και αποτελεί πραγματικό θαύμα να ανακοινώνεται ένα τέλος μετά την πραγματοποίησή του, σε προηγούμενο χρόνο. Σα να αναγγέλλει ένας πεθαμένος το θάνατό του, κάπως έτσι.

Η ελεγεία εις μνήμην John Delorean μετακόμισε κι έγινε συμπλήρωμα σε παρεμφερές ποστ. Αλλωστε για εκεί προοριζόταν αλλά ο μπλόγγερ δεν ανέβαζε εικόνες, κλπ, τα γνωστά τερτίπια.

________________

ΣΗΜ. 5/5/2017 σήμερα που ταχτοποιώ την αρίθμηση και αυτό δεν ειναι το 199ό ποστ αλλά έχει αριθμό 202.

201. αποκοπή

μπερδεμένος στον ομφάλιο λώρο
να γεννηθώ δε βρίσκω χώρο!

---------------
ΣΗΜ. από εκεί που δεν περιμένεις έρχεται... το ποστ-εμπνευστής!

200. μετά από ένα φιλμ του Μπέλα Ταρ

...γιατί είσαι ένας τόπος άγονος και σκληρός που με τρομάζει, μου νεκρώνει το μυαλό και τις αισθήσεις και δε θέλω να γυρίσω... με ανατριχιάζει το σκοτάδι σου και η απουσία μέσα στην απουσία... η απουσία νερού μέσα στην πλημμύρα... το νερό τρέχει στον τοίχο, ποτίζει υγρασία, εσύ μένεις στεγνός μέσα-έξω... βλέπεις τον τρελό να χορεύει στη βροχή και να χτυπά τα πέλματα στο νερόλακκο και πονάς κοιτάζοντας μέσα σου γιατί ποτέ δε θα μπορέσεις να το κάνεις... χορεύεις μέσα στους καπνούς των τσιγάρων κι αντί για τον ήχο της βροχής ακούς το παλιό τζουκ μποξ να παίζει δαιμονισμένα... ένα τείχος βροχής σ' εμποδίζει να βγεις, να περπατήσεις, να χορέψεις, να λουστείς τη ζωή... δεν θα διαποτιστείς ποτέ... θα μένεις πάγος... ένα κομμάτι πάγου γύρω από μια πέτρα, ψάχνει για φως αλλά φοβάται τη φωτιά...


ΣΗΜ. ο Μπέλα Ταρ είναι ένας ούγγρος σκηνοθέτης που αποτυπώνει τη μιζέρια και την αντίφαση στην ανθρώπινη φύση όσο κανείς άλλος από όσους έτυχε να δω μέχρι τώρα. Το κείμενο είναι γραμμένο αφού είδα το φιλμ "οι κολασμένοι", όπου διατηρεί τους ήρωες στεγνούς από συναίσθημα μέσα σε ένα υγρό περιβάλλον, όπου όσο κι αν χοροπηδά ο νεαρός μέσα στο νερόλακκο ο ήχος αυτός αδυνατεί να ξυπνήσει οποιοδήποτε συναίσθημα, μοιάζει με ένα άτσαλο κάλεσμα ή μάλλον δείχνει το αποτέλεσμα του μαγκώματος της ψυχής στο ίδιο της το δόκανο -την απόλυτη εσωστρέφεια.

Θέλω να γράψω για τη γεύση που αφήνουν στη ψυχή μου οι ταινίες του. Παρ' όλο που η ατμόσφαιρα που δημιουργεί φαίνεται αποπνικτική και δείχνει σαν δρόμος αδιέξοδος όπου στριμώχνεται η ανθρωπιά, εμένα με γεμίζουν αισιοδοξία επειδή θέλω να πιστεύω ότι τα πράγματα δεν είναι πάντα έτσι όπως αποτυπώνονται με το φακό του. Ισως να μου αρέσει όλη αυτή η μονοτονία των ακίνητων πλάνων που κραυγάζουν, των μονότονων ήχων και των άχαρων κινήσεων που εκλιπαρούν για ρυθμό, ίσως να μου αρέσει το μουντό γκρίζο χρώμα του επειδή μπορώ να το φαντάζομαι χρωματιστό, ίσως να αναγνωρίζω το κομμάτι της δικής μου μιζέριας -αυτό που δεν κουράζομαι να πολεμώ διαρκώς.

Η ταινία "προκατασκευασμένες σχέσεις" καλό θα ήταν να προβάλλεται στα σχολεία σε ώρα μαθήματος. Ισως να άλλαζαν πολλά στον κόσμο μας, αν οι νέοι την κουβαλούσαν μαζί με τα υπόλοιπα εφόδιά τους για τη ζωή. Ο Μπέλα Ταρ αρνείται να παραμυθιάσει με το έργο του, αυτό που κάνει (γνώμη μου) είναι να δίνει δυνατές τσιμπιές στον πισινό. Οχι μόνο να τινάζεται πάνω ο θεατής από τον πόνο, αλλά να ξεκινά να τρέχει κιόλας, να παύει να μένει καθηλωμένος και άσκεφτος σαν ζόμπι.

Στη δεκαετία του '80 είδα μερικά φιλμς και τώρα τα ξαναβλέπω σαν καινούργια στο κανάλι της Βουλής. Αύριο, στις 10:00 το βράδυ, παίζει το "οι Αρμονίες του Βερκμάιστερ"

(συνεχίζεται, ελπίζω, αναλυτικά για κάθε ταινία)

199. το πάτημα της σκιάς

έχω ένα μεγάλο πρόβλημα:

όταν περπατώ με τα χέρια δεν μπορώ να πατήσω τη σκιά μου

198. περί (προ)βλημάτων

δε θελω αλλα προβληματα

ΔΕ
ΘΕΛΩ
ΑΛΛΑ
ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ

να καταργηθούν
τα προβλήματα
αμέσως!

όχι άλλα προβλήματα

ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ

δεν μπορώ να βρίσκω εύκολα λύσεις

εδώ καλά προβλήματα για γερούς λύτες

πάρτε φρέσκα προβλήματα

πουλώ προβλήματα

ΕΔΩ ΤΑ ΚΑΛΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ

πωλούνται παλιά προβλήματα
με τις λύσεις τους...

και τωρα που ξεπουλησα τι κανω;

ε, ολο και καποιο οπλο θα εκπυρσοκροτησει ξανα

197. περί του μπαλανθρώπου

όλο καθόταν ή ξάπλωνε είχε καταργήσει το περπάτημα οπότε τα πόδια ατρόφησαν τον τάιζαν άλλοι όλο κάποιοι άλλοι τρέχαν για τις δουλειές και τις υποχρεώσεις του οπότε ατρόφησαν και τα χέρια σιγά σιγά ολόκληρο το κορμί κατάντησε άχρηστο κι έμεινε μόνο το κεφάλι γιατί αυτό εξακολουθούσε να σκέφτεται και σήμερα που είναι μόνο ένα κεφάλι με αυτό διατάζει να γίνονται οι δουλειές διατάζει το φαγητό να μαγειρεύεται και να έρχεται στο στόμα διατάζει τη βρύση να τρέχει νερό και να γεμίζει τοποτήρι που έρχεται κι εκείνο στο στόμα να πιει διατάζει για όλα με τα μάτια να κινηθεί το πληκτρολόγιο αντιγράφει κατευθείαν από τον εγκέφαλο σιγά σιγά πέσαν και τα μαλλιά και η μύτη ατρόφησε επίσης σούφρωσαν τα χείλη απορρίφτηκαν τα αφτιά ως περιττά και το κεφάλι είναι ίδιο μπάλα και το μόνο που φοβήθηκε είναι μη πετύχει κάποιος αυτή τη μπάλα και την κλοτσήσει αλλά μετακόμισε στο διάστημα και πού να την πετύχει κανείς πια