1.765 απαγορεύεται το γέλιο και το χαμόγελο

απλώς απαγορεύεται το χαμόγελο και όσα πράγματα το προκαλούν να εμφανιστεί, γιατί δεν το λένε ξακάθαρα; οι εξουσιαστές απαιτούν την κατάληψη της Γης από τη θλίψη. Απλά πράγματα. Θα επιτρέψουμε να κερδίσουν;
(η διακωμώδηση νομίζω ότι δεν προσφέρει και πολύ, σχηματίζεται ένα χαμόγελο σαρκαστικο ή/και κακόβουλο και δεν είναι αυτό που προτείνω)

1.764 πονεμένη επιστολή ημιδιαμαρτυρίας

γράφτηκα στο #facebook το Μάιο 2007, μετά από πορεία 12 χρόνων στα δίκτυα. Φέτος, η πορεία μου τείνει να εκπνεύσει (μαζί με μένα οσονούπω!!) στα 30 της συναπτά έτη, γηραιά μπροστά στο νεόκοσμο που αναφύεται. (2025-1995=30).

Θα μπορούσα να συγγράψω μελέτην τινά περί της (λαμπρής και σκοτεινής συνάμα) Ιστορίας του διαδικτύου εν Ελλάδι, όπως προσπαθεί να κάνει ένας (πολύ νεότερος εμού) φίλος στη Γερμανία, αλλά υπάρχουν μερικοί κακοπροαίρετοι που προσπαθούν να με εμποδίσουν διακινώντας συκοφαντίες σε βάρος μου.

Αν χαθώ από εδωμέσα, να ξέρετε ότι το κακό μπορεί να νικήσει (προσωρινά) τα αγαθά και καλά πνευματάκια σαν και μένα, αλλά στο τέλος υπερισχύει το καλό. Αυτά.

-----------------------
Σημειώνω ότι ΠΟΤέ δεν έχω αντιγράψει εργασία - ό,τιδήποτε άλλου διαδικτυακού χρήστη και ΠΟΤέ δεν μετέφερα ό,τιδήποτε χωρίς να αναφέρω την ΠΗΓΗ. Δίνω πάντα συνδέσμους (λίνκια) και βοηθάω όσο μπορώ και αν μου ζητηθεί.

1.763 η ροή των ανθρώπων

σημερα βγήκα και περπάτησα μόνη μου για 1η φορά μετά από τη νοσοκομειακή περίοδο του καλοκαιριού και το χάρηκα όσο δε φαντάζεσαι! δεν είπα τπτ σε κανένα, ψωνισα κιόλας, τα έβγαλα πέρα μόνη μου (αφτο το ξανάπα, τεσπα, ΜΟΝΗ ΜΟΥ) μπορεί να πεις (απο μεσα σου) "βρε τη γριέντζω τσ τσ τσ" αλλά τι να κανω; να το βάλω κάτω; να παραιτηθώ; δινω το παραδειγμα της αντοχης και της υπομονής, αλλά οι (πολυ) νεότεροι τα θέλουν όλα γρήγορα και φεύγουν και μας αφήνουν, αντί να γίνουν τα φευγιά κατά φύσιν που λένε.

1.762 καμπανοκρουσίες

ειχαμε παει μια φορα σε ενα γαμο στο Αργος, φτασαμε την παραμονη του γαμου πολύ μετα τα μεσανυχτα, ο γαμος γινοτανε πριν το μεσημερι και σκεφτομαστε πώς θα τα καταφερουμε να ξυπνησουμε το πρωί...
"Μην ανησυχειτε, θα ξυπνησετε" μας ειπε ο ξενοδοχος και μας ξαφνιασε η σιγουρια του, αλλα οταν αξημερωτα αρχισε να βαραει η καμπανα της απεναντι εκκλησιας καταλαβαμε τι εννοούσε!!!

1.761 παράνοια ονειρεμένη!

σήμερα, ολη τη νύχτα ονειρευόμουν οτι ετοίμαζα σχέδια για μια σχολή κινηματογράφου σε μια επαρχιακή πόλη, δεν θυμάμαι σε ποιά. Ηταν διαγωνισμός και υπήρχε προθεσμία υποβολής των σχεδίων. Ειχαν ολοκληρωθει τα περισσοτερα, έλειπε μονο η κύρια όψη και η άνοψη του κτιρίου και, πάνω που φουλάριζα για να τα τελειώσω κι αυτά, ξύπνησα! έτσι, δυστυχώς, δεν έμαθα αν πρόλαβα τελικά την προθεσμία...
_______________________
γράφτηκε πριν από λίγο στο f/b

1.760 στην παρέλαση

πηγαίναμε στην παρέλαση ομαδικά, σχεδόν όλα τα κορίτσια του οικοτροφείου ΜΕΡΙΜΝΑ ΠΟΝΤΙΩΝ ΚΥΡΙΩΝ, για να χαζέψουμε τα φανταράκια, αλλά κυρίως για να φωνάξουμε "πέτα το! πέτα το!" στον μαέστρο της μπάντας της Στρατιωτικής Ιατρικης Σχολής, που είχε παράδοση να πετάει τη μπαγκέτα του στον αέρα κάθε τρεις και λίγο. Δεν ξέρω αν εξακολουθεί να υπάρχει αυτή η παράδοση.
_____________________
γράφτηκε πριν απο λίγο στο f/b

1.759 το λαβράκι

περνώντας απο τον ψαρά, είδα ένα ωραιο λαβράκι, (ιχθυοτροφείου δυστυχώς) και θυμήθηκα τότε, παλιά, στο Πόρτο Γερμενό, ένα ταβερνάκι που βρισκόταν εκεί που ξεφόρτωναν οι ψαράδες την ψαριά τους για να εξυπηρετεί την ανάγκη τους για κάνα τσιπουράκι μετά το ολονύχτιο ξελίγωμα στη θάλασσα.

Φτάναμε στο ταβερνάκι μεσημέρι Κυριακής (είχαμε και τα Σάββατα σχολειο) και ερχόταν ο μαγαζάς να πάρει παραγγελία, «λαβράκι υπάρχει;» ρώταγε ο πατέρας και ο μαγαζάς αποκρινόταν «εδώ, πάντα υπάρχει λαβράκι» κάνοντας νόημα στο μικρό του μαγαζιού (γιος του μάλλον) που έβγαινε από την πόρτα κι έριχνε την πετονιά μια δυο φορές και -τσούπ!- έβγαζε ατάκα κιεπιτόπου ένα ωραιότατο λαβράκι!

Ο μαγαζάς το ζύγιζε και ρώταγε αν φτανει, μην είναι μικρό, αν χρειάζεται να ξαναρίξει πετονιά ο μικρός. Συνήθως ήταν αρκετά μεγάλο για τα πέντε μέλη της οικογένειας, παίρναμε και σαλατικά και χορταίναμε.

Εκεί, σε αυτό το μαγαζί, πρωτοδοκίμασα αλκοόλ! είχαμε πάει Κυριακή μετά τα γενέθλιά μου των δεκαοκτώ και τ' αδερφάκια μου, όταν έφτασε, μαζί με τα φαγιά, το ουζάκι για τους γονείς, θύμισαν με ένα στόμα «η Μαρίνα έκλεισε τα δεκαοχτώ!» που σήμαινε ότι μια και τά 'κλεισα πέρασα το όριο που είχε βάλει ο πατέρας για την πόση οινοπνευματωδών!

Ετσι, ήπια το πρώτο μου ουζάκι, που δεν μου έκανε και τόση εντύπωση. Οι γονείς την αράξαν κάτω από ένα δέντρο κι εμείς τα παιδιά πήγαμε παραπέρα για παιχνίδι και σκαρφάλωμα.

Αυτές τις αναμνήσεις έφερε αβίαστα πριν από λίγο το λαβράκι του ψαράδικου, που τώρα βρίσκεται στο φούρνο και ψήνεται. Σε λίγο θα βγει και θα το δοκιμάσω, αλλά αποκλείεται ένα λαβράκι ιχθυοτροφείου να είναι τόσο νόστιμο όσο ένα λαβράκι... ελευθέρας βοσκής!

-------------------
ΣΗΜ. γράφτηκε πριν απο 10 ώρες στο f/b