ένα πρωί, η γιαγιά μου ξύπνησε τον πατέρα μου και γιο της λέγοντάς του να την πάει να πεθάνει στο χωριό, είχε δει όνειρο του είπε. Ετσι κι έγινε, στη διαδρομή ο πατέρας μου έριχνε κρυφές ματιές μη τυχόν και μείνει αδεκεί, αλλά η γιαγιά βράχος. Αντεξε να πάει ως το χωριό και μετά από μια βδομάδα πέθανε. Η γιαγιά μου εμπιστευόταν τα όνειρά της και ήξερε να ξεχωρίζει τα (λεγόμενα) σημαδιακά.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Αναρτήσεις
This is a FunEL
3 σχόλια:
αν ενδιαφέρει, η γιαγιά μου μπήκε στο νοσοκομείο στα 97 της επειδή έσπασε το πόδι της, και οι εξετάσεις δείξανε 500 και βάλε χοληστερίνη! "και πώς ζείτε;" ρώτησε ο γιατρός "τρώω όταν πεινάω, πίνω όταν διψάω, κοιμάμαι όταν νυστάζω" απάντησε η γιαγιά μου, που πέθανε στα 104 χρόνια της έχοντας τα μυαλά 400, που λένε. Γιατί το γράφω αυτό; για εκείνους που μας τρομάζουν με τις χοληστερίνες, τα τσιγάρα, κλπ κακά πράγματα. Κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και ας μάθει καθένας να παρακολουθεί τον εαυτό του και να μη... πεθαίνει από φόβο κάθε τρεις και λίγο!
η πλάκα είναι ότι ο παπούς μου ο πάμπλουτος βρεθήκαν στα ίδια πάνω-κάτω μέρη συμπολεμιστές στον Α' Π.Π. με τον παπού μου τον κτηνοτρόφο, κάπου κοντά στα Γιαννιτσά, όπως το ανακαλύψανε μια φορά συζητώντας και, αν το ήξερε αυτό εξαρχής, αν η συζήτηση αυτή είχε γίνει στη σωστή ώρα, ίσως να μην έφερνε και τόσες πολλές αντιρρήσεις για το γαμπρό που θα αποχτούσε, αλλά πάλι ίσως η σωστή ώρα να ήταν αυτή ακριβώς που έφερε τη συζήτηση
ο παπούς μου ο πάμπλουτος ήταν περίπτωση τελικά, επειδή δεν του αρέσαν τα λεφτά! Με πλήρη συνείδηση, δεν στέριωνε πενταράκι στην τσέπη του και δεν ήθελε να αποκτάει ακίνητα κι όταν αυτό συνέβαινε τους έδινε δρόμο που λένε στα γρήγορα. Ετσι, δεν δέχτηκε να αποκτήσει το ξενοδοχείο Μ. Βρετανία όταν, καθώς γράφαν οι εφημερίδες της εποχής, ήταν ο μόνος που μπορούσε να το αγοράσει μοναχός του, πούλησε για πενταροδεκάρες το οικόπεδο όπου χτίστηκε το Χίλτον, καθώς και κάτι "κατσάβραχα" στη Σπευσίππου, που είχαν βρεθεί στα χέρια του λόγω ανάγκης να πουληθούν από κάποιους φίλους του. Εζησε με το ρητό "μετά από μένα τσιμέντο να γίνει" χαιρόμενος τη ζωή και μην αφήνοντας δεκάρα τσακιστή σε κανέναν, κληρονομιά μηδέν δηλαδή. Ενα είδος άρχοντα και όχι μικροτάδε ήταν, που τον έφαγε το ΙΚΑ, αλλά αυτά σε μελλοντική ανάρτηση.
Δημοσίευση σχολίου