1.042 Χρώμα γκριζοπράσινο μουντό

Ολη νύχτα έψαχνα ένα ποίημα.
Το έγραφα σιγά σιγά.
Το χτένιζα, άλλαζα λέξεις,
άλλες τις διέγραφα εντελώς,
άλλες πρόσθετα,
κάπου καταργούσα άρθρα,
να γίνει το ποίημα πιο λιτό και περιεκτικό.

Εφτασε το πρωί.
Χουζούρεψα μισή ώρα τουλάχιστον
συνεχίζοντας το χτένισμα του ποιήματος.
Λίγο πριν ανοίξω τα μάτια,
το ποίημα -φφρρττ!- πέταξε.
Με εγκατέλειψε.
Χάθηκε.

Θυμάμαι πώς, από το πολύ χτένισμα,
ειχαν μείνει πεντέξι στίχοι μονάχα.
Ξεκίναγε με τη λέξη «Σουρουπώνει».
Μετά συνέχιζε να σκοτεινιάζει σιγά σιγά.
Ηθελε να δώσει το χρώμα που έχει το μούχρωμα,
ένα γκριζοπράσινο μουντό,
λίγο πριν πέσει το απόλυτο σκοτάδι.