ο Τάσος, ηταν ο πρώτος (νομιζω) που άνοιξε μπαρ στην Αντίπαρο και οργάνωνε με το καϊκάκι του τον περίπλου του νησιού, παρόλο που ήτανε μονόχειρας. Ειχε χάσει το χεράκι του στη Σύρο, όταν πήγε να πιασει --και να δέσει-- τον κάβο (το χοντρό σκοινί) ενος καραβιού που προσπαθούσε να ελλιμενιστεί μέσα σε σφοδρή ανεμοθύελλα. Ο κάβος άρπαξε το χεράκι και τό 'κοψε απο τον αγκώνα και κάτω, και πάλι καλά που δεν έκοψε και το νήμα της ζωής του παληκαριού. Ητανε παληκάρι ο Τάσος, έβαζε τη ζωη των άλλων πάνω απο τη δική του.
Είχαμε πάει μερικές φορές με τα παιδιά στον περίπλου, που ήτανε πολύ διασκεδαστικός. Ο Τάσος βούταγε κι έπιανε πίνες, τις άνοιγε, έκοβε την ψίχα τους με ένα μαχαιράκι σε καμμιά δεκαριά ψιλούτσικα κομματάκια, που τα μοίραζε στους επιβάτες. Ολα αυτά με το μοναδικό του χεράκι. Τότε ήταν (1989 νομίζω) που δοκίμασα πίνα πρώτη φορά.
Αλλες φορές, οδηγούσε το καΐκι σε μυστικές αμμουδερές ακρογιαλιές, όπου οργάνωνε διαγωνισμούς αμμογλυπτικής! εμείς είχαμε φτιάξει έναν φοβερό δεινόσαυρο!! δεν θυμάμαι καλά, ίσως να ήτανε θεματικός ο διαγωνισμός γιατί και οι άλλοι δεινόσαυρους και σαύρες είχανε φτιάξει.
Οι ξένοι τουρίστες ξαπλώνανε και λιάζονταν στην άμμο, αλλά εμείς είχαμε βρει μια μικρή σπηλιά κι εκεί είχαμε απαγγιάσει, ώσπου νά 'ρθει η ώρα της επιστροφής που αναγγέλονταν με ένα καμπανάκι.
Αναρτήσεις
This is a FunEL
1 σχόλιο:
απο αναρτηση στο f/b:
κάποτε, στην Αντίπαρο, ήταν ο Τάσος, ένας άνθρωπος μονόχειρας που του είχε φάει το χέρι από τον αγκώνα και κάτω ο κάβος ενός πλοίου που πήγαινε να δέσει στο λιμάνι της Σύρας, φύσαγε, ο Τάσος (ευτυχώς θυμήθηκα το όνομά του) όρμηξε να αρπάξει τον κάβο να δέσει το καράβι, ο αέρας λύσσαγε και κέρδισε τον κάβο (αυτό το χοντρό και βαρύ σκοινί) και πάει το μισό χεράκι του ανθρώπου... Ο Τάσος λοιπόν, δεν το έβαλε κάτω, πήγε στην Αντίπαρο, άνοιξε ένα μπαράκι, είχε κι ένα καραβάκι κι έκανε το γύρο του νησιού σχεδόν κάθε βδομάδα. Λίγο μετά το ξεκίνημα, βούταγε κι ανέβαζε καναδυό πίνες, τις άνοιγε, έκοβε σε κάμποσα κομματάκια μικρούτσικα το φαγάκι που κρύβαν μέσα τους και το μοίραζε στους επιβάτες. Οργανωμένος στην εντέλεια, προγραμμάτιζε πού θα κολυμπήσουμε μεσοπέλαγα (συνήθως στις πανέμορφες σπηλιές), τα γεύματα και τα παιχνίδια, κι αυτά ήταν κυρίως που περιμέναμε με αγωνία. Μια φορά, είχαμε διαγωνισμό γλυπτικής με άμμο, χωριστήκαμε σε ομάδες και η δικιά μας έφτιαξε έναν φοβερό δεινόσαυρο!
Δημοσίευση σχολίου