862. προς μια χώρα που σίγουρα υπήρχε

μένει ακόμα η στυφή γεύση του ονείρου που με ταξίδεψε την περασμένη νύχτα, να βρίσκομαι (μαζί με τα παιδιά μου) μέσα σε μια παλιά σεβρολέτα (παλιό μοντέλο, κατά τα άλλα ολόγερο και δυνατό αμάξι) που οδηγούσε ο πατέρας μου, ψάχνοντας έναν καινούργιο δρόμο (που σίγουρα υπήρχε) προς μια όμορφη πόλη (ή χώρα) που σίγουρα υπήρχε, αλλά δεν θέλαμε να την προσεγγίσουμε από την πεπατημένη οδό. Ψάχναμε λοιπόν το δικό μας δρόμο, ανεβοκατεβαίνοντας όρη και βουνά πετροχτισμένα, διαβάζοντας σύμβολα καθοδήγησης στημένα από αιώνες ανάμεσα σε απότομους βράχους, σκαρφαλώνοντας και προχωρώντας πάντα χωρίς να στρέφουμε προς τα πίσω κι ο πλακοστρωμένος δρόμος έφερνε φουρκέτες πλάι σε γκρεμούς, ο κίνδυνος ήταν παραπάνω από ορατός αλλά δεν τον νιώθαμε, τουλάχιστον δεν τον ένιωθα η ιδια γιατί είχα εμπιστοσύνη στον οδηγό. Εκεί πάνω σε μια στριφογυριστή φουρκέτα ξύπνησα απολύτως ήρεμη κι ευτυχισμένη, με την λογική σκέψη ότι κανονικά θα έπρεπε να διψάω αλλά (περίεργο ίσως, αλλά) δεν δίψαγα.

(29 Ιουνίου 2019, f/b)