660. Ρόζα Εσκενάζυ

την είχα δει σε μπουάτ της Πλάκας πριν το 1970 και ήταν ένα κοκκαλιάρικο σάψαλο που το τραβάγαν μερικοί να βγει να τραγουδήσει, νέοι εμείς φωνάζαμε "Ρόζα, Ρόζα" δίχως να καταλαβαίνουμε ότι μπορεί να μην είχε όρεξη για τραγούδι ή/και δύναμη να σταθεί καν όρθια, παλαντζάριζε δεξιά-ζερβά, βούταγε κάνα ποτήρι και ρούφαγε λιγο πιοτό, αλλά εμείς εκεί "Ρόζα, Ρόζα" φωνάζαμε επειδή απέξω έγραφε το όνομά της και είχαμε πληρώσει ένα κάρο λεφτά να την ακούσουμε και μετά από μερικά χρόνια ένοιωσα τύψεις γι αυτές τις φωνές που μοιάζανε γιουχάρισμα, αλλά τώρα που το ξανασκέφτομαι τύψεις έπρεπε να νοιώθει ο μαγαζάς που την εξέθετε έτσι, σαν να ήταν (ούτε καν αξιοθέατο αλλά η) αρκούδα κανενός γύφτου, η ιδιοκτησία του δλδ