Ζητούσε απεγνωσμένα να εκφραστεί αλλά δεν είχε τίποτα να εκφράσει. Τη συγκίνησή του την είχε εκφράσει άπειρες φορές και δεν του είχε απομείνει άλλη συγκίνηση, ούτε σταγόνα λέμε, κι έτσι έψαχνε μήπως είχε κάτι τι άλλο, κάτι κρυμμένο στα κατάβαθα της καρδιάς ή και του μυαλού που ήθελε να βγει έξω να εκφραστεί όμως τα πράγματα ήταν δύσκολα γιατί όσο και να σφιγγόταν τίποτα δεν έβγαινε ούτε ένας ήχος ούτε μια μουτζούρα στο χαρτί ούτε μια πινελιά στον τοίχο της κουζίνας, άσε που η κουζίνα είχε πλακάκια και να έβαζε πινελιά θα εξαφανιζόταν μόλις η καθαρίστρια θα έπλενε τους τοίχους της κουζίνας, ενώ εκείνος θα αναγκαζόταν να τσακωθεί μαζί της και θα την έχανε γιατί τέτοιες καριόλες είναι οι καθαρίστριες σήμερα, σε παρατάνε με το παραμικρό, ούτε μια ξεγυρισμένη ξανάστροφη δεν μπορείς να τους ρίξεις.. και τότε σκέφτηκε το βιτριόλι: Ναι, αυτή ήταν μια πρώτης τάξεως έκφραση, ήταν Η έκφραση! Ολα τα καταπιεσμένα του, όλος ο δημιουργικός του εαυτός θα έβγαινε, θα παραδινόταν στη κοινωνία προς κρίση και -ασφαλέστατα- προς έγκριση. Φόρεσε μια άσπρη μπλούζα και άρχισε να τρέχει προς το φαρμακείο. Οπως έτρεχε, δεκάδες κλανιές του φεύγαν σαν ριπές μυδραλιοβόλου, αλλά δεν τους έδινε σημασία, μπορεί να μη τις ένοιωθε καν. Μόλις έφτασε στο φαρμακείο, το βρήκε κλειστό. Ενοιωσε εξαιρετικά ξαλαφρωμένος, οι κλανιές είχαν κάνει καλή δουλειά, έτσι η καθαρίστρια τη γλίτωσε ακόμα μια φορά. Πιθανότατα λόγω της φασολάδας που του είχε μαγειρέψει την προηγούμενη μέρα.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Αναρτήσεις
This is a FunEL
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου