344. ο δρόμος

Η μοίρα τό 'φερε να βλέπω κάθε μέρα το δρόμο του σπιτιού σου, κάθε μέρα, κάθε ώρα και κάθε στιγμή να βλέπω το δρόμο σου, να τον φωτογραφίζω με κάμερα ή και με το μάτι, το μπαλκόνι βλέπει το δρόμο σου ανάμεσα στα δέντρα, ξέρω πως εκεί κάπου μένεις, εκεί κοιμάσαι, εκεί τρως και ρεύεσαι και ονειρεύεσαι -ίσως- αλλά το τι ονειρεύεσαι δεν το ξέρω. Συναντιόμαστε κάπου κάπου και είναι σαν πριν λίγο να χωρίσαμε από το τελευταίο ραντεβού, η ομιλία στρωτή, αδιάφορη, τι κάνουν τα παιδιά και τι ψωνίσαμε σήμερα και τίποτ' άλλο και ξαναχωρίζουμε και ακολουθεί καθένας το δρόμο του, μόνο που βλέπω το δρόμο για το σπίτι σου κάθε μέρα. Δεν νιώθω κάτι ιδιαίτερο βλέποντας το δρόμο σου, μόνο σκέφτομαι πως τα μαλλιά σου ήταν μαύρα και τώρα είναι κάτασπρα, ενώ τα δικά μου έχουν ελαφρώς γκριζάρει. Πώς να ήταν άραγε αν δεν είχαμε γνωριστεί; Αν δεν είχαμε αγαπηθεί; Ο δρόμος αυτός δεν θα σήμαινε τίποτα για μένα και ο κύριος που συναντώ κάπου κάπου θα μου ήταν παντελώς ξένος. Σάμπως δεν είναι ξένος σήμερα; Επειδή είχαμε κάποτε γνωριστεί κι αγαπηθεί, σήμερα δεν είμαστε ξένοι; Επειδή ανταλλάξαμε το πρώτο μας φιλί -τα χείλη σου θυμάμαι τόσο απαλά- κι επειδή έλαβα ένα ακατανόητο σπαραξικάρδιο γράμμα σου, που με τρόμαξε; Ξένοι είμαστε, απλώς γείτονες. Ετσι, μπορεί κάποιος από τους δυο μας να δει το αγγελτήριο θανάτου του άλλου κολλημένο σε μια κολόνα.