Τον έλεγαν Στέφανο και ήταν ένας κούκλος, όπως όλοι οι συνονόματοί του που γνώριζα ήδη, ο νονός μου κι ο γιατρός μου δηλαδή. Στα εικοστρία του, μόλις απολύθηκε απο το στρατό, μιλάμε για πριν από καμιά δεκαπενταριά χρονάκια, αποφάσισε να γίνει σεκιουριτάς, επάγγελμα προσοδοφόρο, όπως προσπαθούσε να πείσει τη μάνα του και τους πελάτες του μπακάλικου, που βλέπαμε καθαρά ότι, μετά την απόφασή του αυτή, το σίγουρο μέλλον που διαγραφόταν για το μαγαζάκι ήταν το λουκέτο.
Ετσι κι έγινε. Πριν συμπληρωθεί χρόνος από το διορισμό του γιόκα της σε μεγάλη εταιρεία, η μπακάλισσα το έκλεισε το μαγαζί κι έμεινε η γειτονιά με ένα μπακάλικο λιγότερο. Σε δυο χρονάκια, κλείσαν και τα άλλα δυο που υπήρχαν και άνοιξε ένα μεγάλο σούπερ μάρκετ με απ' όλα.
Οι γείτονες και πελάτες που αγωνιζόμασταν να συντηρήσουμε τα τρια μπακάλικα -τα δυο και με είδη μαναβικής- προσπαθούσαμε για κάμποσο καιρό να πείσουμε τους ιδιοκτήτες τους να συνεργαστούν και να σιάξουν μαζί ένα μεγαλομπακάλικο, αντίσταση στη λαίλαπα των σούπερ μάρκετ που είχαν αρχίσει να πλημμυρίζουν την πόλη μας, αλλά «στου κουφού τη πόρτα, όσο θέλεις βρόντα» που λέει και η παροιμία. Κλείσαν λοιπόν όλα κι εμείς ψωνίζαμε φρούτα και λαχανικά από τη λαϊκή και για τα υπόλοιπα γίναμε πελάτες του σούπερ μάρκετ αναγκαστικά.
Σε μια βόλτα, τώρα κοντά, στα πρόσφατα γεγονότα, διάκρινα το Στέφανο πίσω από μια ασπίδα κι ένα κράνος. Τον πλησίασα να τον χαιρετίσω, αλλά στην αρχή έκανε σα να μη με γνώριζε. Μόλις του είπα «Στέφανε, εσύ εδώ; Τι κάνεις παιδί μου; Στο σπίτι όλοι καλά;» απάντησε βιαστικά «καλά, καλά, αλλά φύγετε τώρα» κι έστριψε απότομα να βρει τους συντρόφους του.
Είμαι πολύ περίεργη να μάθω αν, τελικά, ο Στέφανος είναι ευχαριστημένος από τη δουλειά του, αν νοσταλγεί τις παλιές μέρες, αν μετανιώνει για την απόφασή του, αν θα προτιμούσε να έμενε στο μπακάλικο να διαδεχόταν τη μάνα του, αν.. αν.. αν.. Πολύ φοβάμαι όμως ότι η περιέργειά μου δεν θα ικανοποιηθεί.
ΣΗΜ. εννοείται ότι δεν τον λέγαν Στέφανο, αν και θα μπορούσε να ονομάζεται έτσι μια και έμοιαζε πράγματι στον πανέμορφο νονό μου.
Ετσι κι έγινε. Πριν συμπληρωθεί χρόνος από το διορισμό του γιόκα της σε μεγάλη εταιρεία, η μπακάλισσα το έκλεισε το μαγαζί κι έμεινε η γειτονιά με ένα μπακάλικο λιγότερο. Σε δυο χρονάκια, κλείσαν και τα άλλα δυο που υπήρχαν και άνοιξε ένα μεγάλο σούπερ μάρκετ με απ' όλα.
Οι γείτονες και πελάτες που αγωνιζόμασταν να συντηρήσουμε τα τρια μπακάλικα -τα δυο και με είδη μαναβικής- προσπαθούσαμε για κάμποσο καιρό να πείσουμε τους ιδιοκτήτες τους να συνεργαστούν και να σιάξουν μαζί ένα μεγαλομπακάλικο, αντίσταση στη λαίλαπα των σούπερ μάρκετ που είχαν αρχίσει να πλημμυρίζουν την πόλη μας, αλλά «στου κουφού τη πόρτα, όσο θέλεις βρόντα» που λέει και η παροιμία. Κλείσαν λοιπόν όλα κι εμείς ψωνίζαμε φρούτα και λαχανικά από τη λαϊκή και για τα υπόλοιπα γίναμε πελάτες του σούπερ μάρκετ αναγκαστικά.
Σε μια βόλτα, τώρα κοντά, στα πρόσφατα γεγονότα, διάκρινα το Στέφανο πίσω από μια ασπίδα κι ένα κράνος. Τον πλησίασα να τον χαιρετίσω, αλλά στην αρχή έκανε σα να μη με γνώριζε. Μόλις του είπα «Στέφανε, εσύ εδώ; Τι κάνεις παιδί μου; Στο σπίτι όλοι καλά;» απάντησε βιαστικά «καλά, καλά, αλλά φύγετε τώρα» κι έστριψε απότομα να βρει τους συντρόφους του.
Είμαι πολύ περίεργη να μάθω αν, τελικά, ο Στέφανος είναι ευχαριστημένος από τη δουλειά του, αν νοσταλγεί τις παλιές μέρες, αν μετανιώνει για την απόφασή του, αν θα προτιμούσε να έμενε στο μπακάλικο να διαδεχόταν τη μάνα του, αν.. αν.. αν.. Πολύ φοβάμαι όμως ότι η περιέργειά μου δεν θα ικανοποιηθεί.
ΣΗΜ. εννοείται ότι δεν τον λέγαν Στέφανο, αν και θα μπορούσε να ονομάζεται έτσι μια και έμοιαζε πράγματι στον πανέμορφο νονό μου.
Αναρτήσεις
This is a FunEL
4 σχόλια:
Υπάρχουν αρκετοί που θεωρούν ότι η επιλογή αυτή ταιριάζει καλύτερα στο πρότυπο του ανδρισμού που έχουν στην κεφάλα τους από το να γίνουν μπακάληδες!
Νομίζω επίσης ότι είναι αποτέλεσμα της ανατροφής των παιδιών κάτω από ένα μανδύα υπερπροστασίας, σαν να είναι η ζωή κάτι τι στατικό χωρίς εκπλήξεις και απρόοπτα, κάτι τι απολύτως ασφαλές.
Την ασφάλεια για το μέλλον του (έχω την αίσθηση πως) αναζήτησε ο Στέφανος στην επιλογή επαγγέλματος, δεδομένης και της κρίσης των μπακάλικων από την εισβολή των σουπερμάρκετς και, αντί να συμπράξει με άλλους ώστε να αναβαθμίσουν μαζί το επάγγελμα του μπακάλη, στράφηκε σε νέο "μοντέρνο" τρόπο επιβίωσης.
..έτσι χάθηκαν τα μικρομάγαζα και διογκώθηκε ένας μηχανισμός "ασφαλείας"..
(και του περιπτερά μου ο γιος ασφαλίτης έγινε)
Πρόσφατα ένα παιδάκι (28) από μια παρεούλα με ανήσυχα μυαλά, έγινε ειδικός φρουρός. Όταν οι φίλοι του, ζήτησαν τη γνώμη μου, αν και καλά φτιαγμένη εδώ και καμιά 30ριά χρόνια, δεν τους την είπα. Τους απάντησα, μαγκωμένος, ότι έχουν το μυαλό να κρίνουν κι ότι δεν έχω κανένα απ' τα κοινά βιώματά τους για να ..... κ.λπ κ.λπ παρ' ότι το ίδιο φαρμακωμένος μ' αυτούς. Σκεφτόμουν πόσο αντίθετος ήμουν με την καθοδήγηση Νέγκρι και το βούλωσα. Ίσως να μην έκανα καλά, αλλά έτσι μου βγήκε. Και μάλλον έτσι αδιόρθωτο θα τ' αφήσω.
Νομίζω ότι η ελεύθερη έκφραση της γνώμης δεν είναι καθοδήγηση... Κάνω πάλι λάθος;
:) καλά να περνάς φίλε μου, μηδέν σχόλια!
Δημοσίευση σχολίου