291. μια ιστορία με ψυχίατρο

Μια φορά, ήταν κάποια Ξανθή που πήγαινε στον ψυχίατρο ολόκληρη τη δεύτερη εικοσαετία της ζωής της, γιατί την πρώτη την είχε περάσει με την έλλειψή του και ο καθένας ξέρει πόσο σκληρό είναι να μην έχεις ένα ψυχίατρο καβάντζα ιδίως όταν δεν έχεις συνειδητοποιήσει πόσο σου είναι απαραίτητος. Η Ξανθή επισκεπτόταν τον ψυχίατρο συστηματικά κάθε Τετάρτη απόγευμα, επί είκοσι χρόνια ακριβώς, μετά τα γενέθλια των είκοσι χρόνων της. Στα γενέθλια των σαράντα χρόνων της ο ψυχίατρος έκανε το θαύμα του και η ξανθιά δεν τον ξαναεπισκέφτηκε. Αποφάσισε ότι θα της κόστιζε λιγότερο να πηγαίνει στο κομμωτήριο και να βάφει ξανθά τα μαλλιά της. Αυτό ήταν το πρόβλημά της, ότι δηλαδή το βαφτιστικό της όνομα δεν συμβάδιζε με την εμφάνισή της. Οχι απλώς "δεν συμβάδιζε", καμιά σχέση δεν είχε, η Ξανθή ήταν σκέτο μαυροτσούκαλο και πήγαινε στον ψυχίατρο για να αποδεχτεί τον μαυροτσούκαλο εαυτό της, τη στιγμή που ήταν απλούστερο να μετατρέψει τον εαυτό της στο ιδεώδες της πρότυπο, να βαφτεί ξανθιά, κατάξανθη μάλιστα, άχυρο σκέτο! Οταν ο ψυχίατρος έμαθε τι έκανε η Ξανθή και γλίτωσε από τους εφιάλτες και το διχασμό προσωπικότητας, έσκισε το δίπλωμά του και ακολούθησε το ένστικτό του. Εγινε ταξιτζής. Μια μέρα που η Ξανθή πήρε ταξί φεύγοντας φρεσκοβαμμένη από το κομμωτήριο, μπήκε στο ταξί του πρώην ψυχιάτρου της και συνέχισαν την ψυχανάλυση τρώγοντας μαριδάκι φρέσκο στο Φάληρο. Σε λίγες μέρες, ο ταξιτζής-ψυχίατρος απέκτησε άλλον ένα τίτλο "ο ταξιτζής-ψυχίατρος-της-ξανθιάς" και η Ξανθή ένα σύζυγο.