268. η πορδή της Αφροδίτης

Βγήκα για φαγητό έχοντας στο νου μου το θέμα "πορδή". Ετρεμα από την πείνα και πρόσεχα να μη τρώω με φανερή βουλιμία τις ψητές σαρδελίτσες και τα χόρτα που παρήγγειλα. Χρησιμοποιούσα μαχαίρι και πιρούνι και τις ξεκοκκάλιζα προσεκτικά. Ηταν 16 ολόκληρες μπουκιές, μια σαρδέλα δυο μπουκιές επί οχτώ σαρδέλες. Δεν άργησα και πολύ να τελειώσω το φαγητό μου, πλήρωσα, έκανα μια μικρή βόλτα και γύρισα στο δροσερό μου χώρο πανέτοιμη να γράψω για το θέμα που με έχει απασχολήσει πάρα πολλά χρόνια αλλά το έβρισκα από τη μια πολύ τολμηρό κι από την άλλη πολύ αντιαισθητικό για να ασχοληθώ μαζί του. Σήμερα, που σιγουρεύτηκα ότι δεν έχω πρόθεση να προκαλέσω με το γραφτό μου, μπορώ επιτέλους να ασχοληθώ με αυτή την ανθρώπινη δραστηριότητα, την παραγωγή αερίων.Ας ξεκινήσω χρονικά. Οταν ήμουν πολύ μικρή, έψαχνα στα βιβλία να μάθω για τον έρωτα, κι έτσι έπεσα πάνω σε μια εικόνα ενός αγάλματος της Αφροδίτης με τίτλο «Αφροδίτη οκλάζουσα». Ηταν μια Αφροδίτη γονατιστή, αλλά εμένα ο νους μου καρφώθηκε σε αυτό το «οκλάζουσα» κι έτρεξα στη γιαγιά μου και της ανακοίνωσα θριαμβευτικά ότι «και η Αφροδίτη κλάνει!», έτοιμη να συμπληρώσω ότι έχει κι ένα παιδάκι να μαζεύει τις πορδές της, αλλά η γιαγιά με κοίταξε αυστηρά εξηγώντας μου το «οκλάζουσα», πως δηλαδή σημαίνει «οκλαδόν» και καμία σχέση δεν είχε με το ρήμα «κλάνω» και ότι η Αφροδίτη ήταν μια αρχαία θεά και έτρωγε αμβροσία, άρα αποκλείεται να έκλανε, και να μη λέω κακές λέξεις. Δεν με έπεισε και τόσο το λογύδριο της γιαγιάς μου της κοντέσσας, επειδή ήμουν σίγουρη πως μου έκρυβε κάτι και με τα λεγόμενά της απλώς ήθελε να υπερασπίσει τα όσα μου μάθαινε μέχρι τότε, ότι τα παιδιά δεν πρέπει να κάνουν "προυμ", ιδίως τα κοριτσάκια που μια μέρα θα γίνουν κυρίες. Ακόμα και το "πριτς" ήταν κακή λέξη, μόνο "προυμ" επιτρεπόταν να ονομάζεται το σχετικό αέριο, που ξέφευγε το άτιμο εκεί που δεν το περίμενε κανείς και έκανε τη γιαγιά μου να λέει «ου ου ου, πάλι κρύωσε το παιδί» και φώναζε τη Βιτώρια να μου βάλει κομπρέσσα με οινόπνευμα.Οταν μεγάλωσα πια, έμαθα ότι η πορδή είναι κάτι σαν αντρικό προνόμιο. Οι άντρες στο γραφείο μαζευόντουσαν σε ένα δωμάτιο τις μεσημεριανές ώρες κι έκαναν διαγωνισμό ποιος θα αφήσει την πιο ηχηρή. Μάλιστα, έμαθα ότι οι ηχηρές πορδές δεν βρωμούν παρά μονάχα οι «κουφές», αυτές που δεν κάνουν θόρυβο. Ολες αυτές τις γνώσεις τις αποκάλυψαν επειδή με εμπιστευόντουσαν ως συνάδελφο, διαφορετικά, αν με έβλεπαν ως γυναίκα, είναι βέβαιο ότι δεν θα μάθαινα τίποτε απολύτως. Εκτοτε, διατηρώ μια απέχθεια προς τους άντρες που μαζεύονται κάπου μονάχοι τους, επειδή υποπτεύομαι ότι το κάνουν για να μετρήσουν το ηχόχρωμα των πορδών τους.Περνώντας τα χρόνια, απομυθοποίησα εντελώς το θέμα «πορδή», τη στιγμή μάλιστα που έμαθα για τη σημασία που δίνουν στη φυσική αυτή αποφόρτιση του εντέρου οι άραβες, καθώς και για την αδιαφορία που επιδεικνύουν οι άγγλοι σε αυτό το φαινόμενο. Αν είσαι καλεσμένος π.χ. σε τραπέζι στο σπίτι ενός σεΐχη και δεν κλάσεις, αυτός παρεξηγείται και νομίζει ότι δεν χόρτασες ή δεν σου άρεσε το φαγητό ώστε να σκάσει το έντερό σου από την πολυφαγία. Το ίδιο σημαντικό είναι και το ρέψιμο, που πρέπει να είναι και αυτό ηχηρότατο και επαναλαμβανόμενο. Ευτυχώς, δεν είχα την τιμή να με καλέσει σεΐχης στο σπίτι του. Αν είσαι συνδαιτημόνας σε τραπέζι άγγλων, αναγκαστικά θα ακούς τις πορδές τους και θα πρέπει να κάνεις σαν να μη τρέχει τίποτα. Και γιατί να τρέχει άλλωστε; Μια φυσική λειτουργία είναι, το φιλοσόφησα το πράγμα, έτσι δεν φόρτωσα τα παιδιά μου με ενοχές που απορρέουν από τη λειτουργία του πεπτικού συστήματος.

Τελειώνω με το γνωστό ανέκδοτο που προκαλούσε πολλά γέλια κατά την εφηβεία μας, για τη γριούλα δηλαδή, που έτρεχε πίσω από τον παπά και σταυροκοπιόταν όταν εκείνος έψελνε «και έκλασεν ο Χριστός τον Αρτον», λέγοντας «την πορδίτσα σ' Χριστούλη μ', την πορδίτσα σ'!»