253. Πόσο αξίζει ένας άνθρωπος; ε;

Κάτι διάβασα για πόρτες και αξίες στο blog ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΛΕΣ ΜΑΡΙΑ! τoυ 0 Comments και θα εκθέσω αυτό που μου συνέβη σήμερα.
Οπως θα ξέρετε, έχω να αδειάσω το σπίτι ενός νεκρού. Πάει αυτός, απόθανε και πετά σε άλλους γαλαξίες, μακριά από μας. Εκεί πέρα, δε γίνεται να πάρει μαζί του τα πράγματα που απόχτησε στη Γη, κι έτσι, όσοι μένουν πίσω επιφορτίζονται με το μοίρασμα των αγαθών αυτών. Επιπλα, ηλεκτρικές συσκευές, βιβλία, κλπ κλπ.

Εχω μια παιδική φίλη που έγινε κάτι εντελώς διαφορετικό από εκείνο το κοριτσάκι που γνώρισα μικρή, άλλ' αντ' άλλων λέμε, ειδική στο κλείσιμο των θυρών, ΓΙΑ ΝΑ... Ολο με κάτι μετράει τα πάντα, όλα έχουν μια αξία συγκεκριμένη κατά τη γνώμη της. Τεσπα, προσφέρθηκε να με βοηθήσει και πήρε σε πρώτη φάση τα ρούχα και τα παπούτσια του αποθαμένου -και θαμένου- να τα δώσει εκεί όπου τα δίνει συνήθως, αυτή τη δουλειά κάνει από τότε που βγήκε στη σύνταξη. Φυσικά, δεν διανοήθηκε να πληρώσει ο,τιδήποτε. Αυτά δεν έχουν αξία για κείνη. Σημειώστε το, θα χρειαστεί πιο κάτω.

Προχτές, μου τηλεφώνησε ότι έχει μια πολύ φτωχή ανεψιά, που πήρε διαζύγιο "και καταλαβαίνεις..." όχι, δεν καταλάβαινα.. "ε, όσο νάναι, είναι πολύ δυστυχισμένη..." όχι, πού να καταλάβω, τη στιγμή που έχω πίσω μου δυο εξαιρετικά πετυχημένα διαζύγια; Τεσπα.. αρχίσαμε μια κουβέντα περί οίκτου και πώς η εικόνα του οίκτου πέφτει πολύ βαριά πάνω στον άνθρωπο που λυπόμαστε, και ότι δεν μου αρέσει να λυπάμαι κανένα.. κλπ κλπ...

"Δεν έχει καθόλου λεφτά" μου είπε, "αλλά χρειάζεται ένα πλυντήριο" και "να έρθει να το πάρει" της απάντησα και "μήπως θέλει και την κουζίνα; θέλει κάτι ακόμα; να έρθει να διαλέξει τι χρειάζεται" συμπλήρωσα. "Και πώς θα τα πληρώσει;" ρώτησε, "δεν θα πληρώσει τίποτα, μόνο το μεταφορέα, δε θα της τα στείλω και στο σπίτι" απάντησα. "Ε, πώς.. δε γίνονται αυτά.. κάτι πρέπει να πληρώσει" επέμενε. "Οχι, δεν θέλω χρήματα, τα πράγματα αυτά δεν μου ανήκουν, θέλω μόνο να αδειάσει το σπίτι αυτό, να μη πληρώνω νοίκι" της είπα. Μετά από σειρά παρόμοιων προτάσεων, μείναμε σύμφωνες να κανονίσει εκείνη ό,τι νομίζει, αφού της εξήγησα πως δε θέλω να μου τηλεφωνήσει η μικρή και να μου κάνει παζάρια, τζάμπα τα δίνω, τι θα πει έχουν αξία, περισσότερη απο αυτόν που πέθανε έχουν;

Γιατί αντιμετωπίζεται με δυσπιστία ένας άνθρωπος που χαρίζει κάτι; Σάμπως θα ζητήσω τίποτα απο αυτή τη κοπελίτσα που μάλλον ούτε θα τη ξαναδώ στα μάτια μου; Γιατί οι άνθρωποι δεν θέλουν να νιώθουν "υποχρεωμένοι" απο τη μια, κι από την άλλη προτιμούν να υπερχρεώνονται, να λαδώνουν και να λαδώνονται και να ζητούν ρουσφέτια; Αβυσσος η ψυχή του ανθρώπου...

Χαρίζω και το αυτοκίνητό του, ένα ρενώ τισι-5 του 1985, δεύτερη γενιά της ρενώ, σε άριστη κατάσταση μηχανολογικά. Με κοίταξαν παράξενα δυο που το είδαν και δεν ξαναφάνηκαν. Αποφάσισα να το πουλήσω. 300 €. Μόνο που είναι ακίνητο ενάμισυ μήνα και θα τά 'χει φτύσει η μπαταρία.

Αυτά, κι ένα ερώτημα: Πόσο αξίζει ένας άνθρωπος; ε;

Nα το βάλω αγγελία στα 1.000 € να έρθουν να το πάρουν τρέχοντας; Αρε μάνα, δε μ' έκανες εμπόρισσα... ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΛΕΦΤΑ ΡΕΕ ΓΚΕΓΚΕ;