6-ένας εργοδηγός

Υπάρχει ένας εργοδηγός παλιός.

Εχει δουλέψει σε πολλές χώρες, με κατασκευαστικές εταιρείες μυθικές: Σκαπανέας, ΕΔΟΚ-ΕΤΕΡ, Οδών και Οδοστρωμάτων, και πού να τις θυμάμαι όλες τώρα... Κάθε φορά που τον συναντώ, μου διηγείται κι απο ένα παράξενο επεισόδιο της ζωής του. Σήμερα, περιμένοντας τη σύνταξη, εργάζεται σε μια μικρούτσικη εταιρεία που φτιάχνει βενζινάδικα. Σκυλοβαρυέται και, πέρα απο τα απαραίτητα, βοηθάει και χειρωνακτικά «για να μη σκουριάσω» μου λέει. Διατηρεί το κορμί και το πνεύμα του ακμαία, με μια δύναμη παράλληλη με λεπτότητα που ξαφνιάζει για έναν άνθρωπο που έχει φάει τη ζωή με το φτυάρι. Εχει δικούς του κανόνες για τη δουλειά, δικά του μικρά ευρηματικά -"κόλπα" όπως τα λέει- ώστε να γίνονται τα έργα γρήγορα και σωστά. Το παράπονό του είναι που δεν τον παίρνει μια μεγάλη εταιρεία να τον αξιοποιήσει και που η τελευταία όπου είχε εργαστεί τον "σταμάτησε" με δικαιολογία τον ψηλό μισθό. «Μ' αυτά που θα δώσουν σε μένα, παίρνουν δυο μηχανικάκια» μου λέει «και βγάζουν τη δουλειά, αλλά Τί δουλειά!» και ψιλομειδιά κάτω απο το μουστάκι του. Ξέρει ότι θα λιώσουν πολλά ζευγάρια μπότες πέρα-δώθε να τρέχουν στα εργοτάξια μέχρι να μάθουν. Να μάθουν πώς ένα κομμάτι γης γεννά ένα έργο ανθρώπου, να μάθουν να σέβονται τη γη που τα γεννά όλα.
Αν είχα μια μεγάλη κατασκευαστική εταιρεία, θα τον προσλάμβανα αμέσως για τα δυο χρόνια που του λείπονται μέχρι να συνταξιοδοτηθεί. Με μεγάλο μηνιάτικο. Για να μαθαίνει τους νέους, να τους πηγαίνει χέρι χέρι ώσπου να στρώσουν και να μη φοβούνται το θεριό που λέγεται Εργο. Αλλά, δεν είμαι, και μένω στην ευχαρίστηση των διηγήσεών του. Μια ευχή έχω για κείνον: Αγέραστος δυνατός!