1.189 Αφροασιατική αλληλεγγύη

τα παλιά τα χρόνια, τότε που ο αξέχαστος Αντώνης Τρίτσης οργάνωνε τα Συνέδρια Αφροασιατικής αλληλεγγύης, έτυχε να συνοδέψω στους Δελφούς ένα γκρουπ από Συνέδρους, μεταξύ των οποίων ήτανε κι ένα σημαντικό πρόσωπο απο το Μάλι (δ/ντής Ταχυδρομείων ή κάτι τέτοιο νομίζω). Ηταν ένας πανύψηλος λιγνός άντρας στα τριάντα του, που τουρτούριζε κάτω από ένα παλτό καμηλό με χιλιάδες μικρές τρυπίτσες --σαν σουρωτήρι ήτανε το παλτουδάκι! Δεν έκανε και πολύ κρύο, αλλά για τους Αφρικανούς ήτανε φαίνεται πολύ κι αυτό, το ελάχιστο για μάς.

Φορούσε λοιπόν υπερήφανα το παλτό του περιδιαβαίνοντας τα αρχαία, λέγοντάς μου ιστορίες για την πατρίδα του, ότι κι εκεί υπάρχουν μαρτυρίες για έναν αρχαίο πολιτισμό που βρίσκεται κάπου κρυμμένος και δεν τον φανερώνουν για να μη τους τον κλέψουν οι Γάλλοι.

Στο πούλμαν στεκόμουν όρθια στο διάδρομο του οχήματος για δυο λόγους : επειδή όλο και κάποιος ήθελε να του εξηγώ κάτι ιδιαιτέρως κι επειδή η θέση του συνοδού δίπλα στον οδηγο δεν βόλευε για τα συχνά πανωσηκωματα(!!) που επρεπε να κανω λόγω ευγενείας της... οικοδέσποινας!
Δίπλα μου, στο διάδρομο, δεν άργησε να ερθει να μου κανει παρέα ενας κοντούλης μελαμψός ανθρωπάκος με κανονικά χαρακτηριστικά, που συστήθηκε σε άπταιστα γαλλικά "λέγομαι Εβαρίστ" (+επιθετο που δεν θυμαμαι) "και είμαι προϊστάμενος στο υπουργειο συγκοινωνιών της Μαδαγασκάρης". Ωραία! ειπα απομεσα μου, άλλη μια εξωτική χωρα!

Ο Εβαρίστ, εξηγησε οτι το ονομα το ειχε δωσει ο νονος του που ηταν θαυμαστης της αρχαιας Ελλαδας, ητανε παντρεμενος και ειχε 11 παιδιά (μπραβο! απαντησα, πότε πρόλαβες;) και μου εξηγησε οτι ηταν μουσουλμανος και τα παιδια τα ειχε απο... τεσσερις γυναικες!!

Με τον Εβαρίστ συζητουσαμε αρκετα πραγματα μεχρι να φτασουμε στους Δελφους, με ειχε μονοπωλήσει κατα καποιο τροπο και ενοιωθε εκπληκτος απο τις απαντησεις που εδινα στις ερωτησεις του. Ετσι, εμαθε π.χ. τι ειναι τα διόδια(!) βεβαιώνοντάς με οτι μολις επιστρεψει στη χωρα του θα εισηγηθει την εφαρμογή αυτου του "κόλπου" να μαζευονται λεφτα για να φτιαχνονται δρομοι, κλπ κλπ. Με τροπο ευγενικο, μετα απο το μισο της διαδρομης περιπου, του ειπα να παει να κατσει στη θεση του, γιατι υπαρχουν πολλοι ακομα που ζητουσανε πληροφοριες. Ο Μαλτεζος π.χ. κοντευε να βγει απο τα ρουχα του!!

Στα Συνέδρια αυτά γνωρίστηκαν πολλοί άνθρωποι μεταξύ τους, άνθρωποι από όλες τις γωνιές του πλανήτη, αρκεί να αναφέρω ότι στο "δικό μου" γκρουπάκι υπήρχαν Αφρικανοί, Γιαπωνέζοι, Ιρλανδοί κι ένας Μαλτέζος Γραμματέας του Κ.Κ. Μάλτας, που ήτανε κι ο πιο θορυβώδης: ένας θεόρατος, πληθωρικός άνθρωπος, που έκανε όλους να γελάνε λέγοντας ανέκδοτα αλλά και αλήθειες έξω από τα δόντια.

Ο Ιρλανδός ήτανε σιγανό ποτάμι, που λένε, μιλώντας πολυ σιγανά μου είχε διηγηθεί πράγματα από τη ζωή του, για τη φάρμα με άλογα που συντηρούσε με τη γυναίκα του, μια κουκλάρα Αυστριακή της οποίας μου έδειξε και φωτό.

Ο Ιάπων ήταν ο μόνος που μου χάρισε κάτι τι αναμνηστικό από τη χώρα του, ένα μικρό μπλε πανί με μια ζωγραφιά επάνω: μια γκέισσα και ροζ λουλούδια. Το βλέπω κάθε μέρα, είναι κρεμασμένο απέναντί μου και δεν το γλιτώνω!

1.188 το φιδάκι

Τα παλια τα χρονια (όχι και πάρα πολυ παλια) στην Αθηνα καθε σπιτι ειχε το φιδακι του, που προστατευε τους νοικοκυραιους απο καθε κακο. Καθε βραδυ, εβγαζε η νοικοκυρα ενα πιατακι με γάλα, για να φάει το φιδακι. Το πρωι μαζευε το άδειο πιατακι. Στο σπιτι της γιαγιας μου, Κολονακι κεντρο, καθε βραδυ έβαζε η Βιτώρια ενα πιατακι με γαλα κατω απο τον κισσο "για το φιδακι" και καπου καπου, όταν βρισκότανε κανα ποντικακι ψοφιο, λεγανε "εκανε δουλεια το φιδακι".

1.187 το φαινόμενο του θερμοκηπίου

και που λες, μια μερα ποθαινεις και πας παράδεισο μεριά και ρωτάει ο άηΠετράν "τι κάνεις;" κι απαντάς "πεινάω" και λέει αφτός "ακόμα;" και "τι ρωτάς άγιε μου, σάμπως δεν ηξέρεις αν ήφαγα;" και λέει απατός του "άκου γιε που θα μου αντιμιλήσεις κιόλα!" και σε στέρνει καρφί στο γεροΔιάολο κι εκείνος διαπιστώνει "πεινασμένος φαίνεσαι μόρτη, κάτσε να φας κάτσε να πιεις κι αμή πάμετε να σε ποστιάσω σε κάνα καζάνι" και κάθεσαι και τηνε κάνεις ταράτσα, που λένε, κι ίσαμε να φτάσεις στο καζάνι έχεις ξεχάσει και πώς σε λένε και που βρίσκεσαι. Τόση ευχαρίστηση! και λες απομέσα σου "κι άλλα χίλια χρόνια να περάσουν ώσαμε να ξαναφάγω, χαλάλι", αλλά το αφεντικό τση Κολάσεως τ' ακούει όλα, μέσα-έξω, και λέει "α, καθημερνά θα σε ταΐζω νά 'χεις λίπος να καις! πώς νομίζεις ότι δημιουργείται το φαινόμενο του θερμοκηπίου; ε;" 

------------ 

ΣΗΜ. μα την αληθεια, οταν ξεκιναγα δεν ηξερα πού θα καταλήξω, ορκίζομαι. Ο τίτλος μπήκε μετά, τωρα δα δηλαδή: 2026, Ιουν 09, ώρα 20:43-20:49

1.186 τι εστί μορμολύκειο

μορμολύκειο = κάτι τι τρομαχτικό. Η λέξη προερχεται απο το τέρας Μορμώ, τον αρχαίο "μπαμπούλα" που τρόμαζαν τα παιδιά. Τα παιδιά τα τρόμαζαν οι μεγάλοι και με άλλα τρομαχτικά πλάσματα, π.χ. με τη Λάμια. Το ξαδερφάκι μου το τρομάζανε με την Καλαμοδόντα! έβαζε η θεια Αννα ενα σεντόνι πράσινο πάνω της και κοπάναγε το πάτωμα -μπαμ μπαμ μπαμ!- με τη σκούπα που κράταγε αποκάτω, για να καταπίνει ο μικρός Μπάμπης τη μπουκιά του. Οσο και να τού 'λεγα ότι ολο αυτο ειναι σκηνοθεσια (εντάξει, οχι με τα ιδια λογια ακριβως!) δεν με πίστευε, μάλλον επειδή ήμουν αρκετά μικρότερή του και τι να ξέρει ενα μικρούτσικο παιδι και μαλιστα κορίτσι!!

--------------

-- η λέξη χρησιμοποιείται και για κακάσχημους (ή/και κακους) ανθρωπους γεροντικης ηλικιας.

-- τον Μπάμπη τον χάσαμε νωρίς, πήγε στη γειτονια των Αγγέλων λίγο πριν κλείσει τα δεκαπέντε. Ηταν ο πρώτος νεκρός άνθρωπος που είδα, ένα παιδί. Θυμάμαι πόσο είχανε ξεθωριάσει τα μαλλάκια του.

1.185 μια εξομολογητική συνέντευξη

Αριστείδης Αλαφούζος : «Τον Οκτώβριο του 1988 ­ σημείωνε ­ αποφάσισα να πάρω την "Καθημερινή". Και πριν την αγοράσω, επειδή ήταν συντηρητική εφημερίδα και ο κ. Μητσοτάκης αρχηγός της συντηρητικής παράταξης, πήγα και τον είδα... Του είπα ότι θα πάρω την "Καθημερινή" και χάρηκε. Από τότε διατηρούσαμε κάποιες σχέσεις. Με καλούσε στο σπίτι του για δείπνο. Αυτά έως το τέλος του 1989. Η καλή αυτή σχέση, δηλαδή, διήρκεσε ένα χρόνο. 

Οι σχέσεις άρχισαν να χαλάνε για τα χρηματοδοτικά.Τι εννοώ; Ο κ. Μητσοτάκης ζητούσε συνεχώς χρήματα και κάποια στιγμή το σταμάτησα. Κι έτσι επήλθε ψυχρότης...».«Τις παραμονές των εκλογών του Ιουνίου του 1989 μου ζήτησε να ενισχύσω το κόμμα. Το έκανα ευχαρίστως και με σημαντικό ποσό. Έστειλα σ΄ έναν λογαριασμό στο Λονδίνο 600.000 δολάρια...».Αλλά οι απαιτήσεις δεν σταματούν εδώ, σύμφωνα με την αφήγηση του κ. Αλαφούζου. 

«Έγιναν οι εκλογές. Μετά λίγο καιρό, ο κ. Μητσοτάκης άρχισε να ζητάει χρήματα. Μου ζητούσε, σχετικώς με το αρχικό ποσό που έδωσα, μικρά ποσά (σ.σ. ποσά ύψους 30.000.000 δρχ., όπως διευκρινίζει ακολούθως).

Και επειδή του κ. Μητσοτάκη του ξεφεύγουν κουβέντες, κατάλαβα ότι αυτά τα μικροποσά τα διέθετε όχι για τόσο θεμιτούς σκοπούς... Εγώ δυσφόρησα κι αναρωτήθηκα πού θα πάει αυτό το πράγμα. Είπαμε να τον βοηθήσουμε στις εκλογές,αλλά όχι κι έτσι. Την προτελευταία φορά που τον συνάντησα, του είπα πως θα του δώσουμε ένα ποσόν, μεγάλο, κι εδώ τελειώνουμε. Τελεία και παύλα. 

Πράγματι, στις 12 Οκτωβρίου (1989) του έδωσα μια επιταγή 1.000.000 δολαρίων. Όταν έδωσα το ποσό, ενώ ήταν πολλά τα χρήματα, οι σχέσεις μας είχαν ήδη ψυχρανθεί διότι του είπα"ως εδώ"...».

«Την άλλη μέρα -­υπογράμμισε ο κ. Αλαφούζος-­ έρχεται ο Μανούσος με μια πλαστική τσάντα, γαλάζια, γεμάτη κουπόνια, μπλοκ από κουπόνια. Εγώ παραξενεύτηκα επειδή έως τότε δεν μου έστελνε τίποτα.Και θα ήταν πιο εύκολο για μικροποσά να μου δώσει κουπόνια, παρά για αυτό το μεγάλο ποσόν.Μπορούσε, άλλωστε, να μου στείλει μια απόδειξη του κόμματος. Έτσι κάνουν, τουλάχιστον, τα κόμματα. Το γνωρίζω, γιατί έχω βοηθήσει κι άλλες περιόδους.

Για μεγάλα ποσά δεν μου έστελναν κουπόνια. Καταλαβαίνετε, ήταν ασήκωτη η τσάντα... Ρωτάω το κόμμα: Αυτά τα κουπόνια τι είναι; Και μου απαντούν: Αυτά έχουν λήξει. Ρωτάω το ταμείο, ψάχνω επισταμένως να μάθω αν εμφανίζονται και αυτά και οι προηγούμενες καταβολές μου και μαθαίνω ότι από τα ταμείο της Ν.Δ. δεν έχει περάσει τίποτα...».

Η λιβεριανή εταιρεία Mayo Investments Corporation βρέθηκε για πρώτη φορά στο προσκήνιο της δημοσιότητας και συνδέθηκε ευθέως με τον επίτιμο πρόεδρο της Ν.Δ. κ. Κων. Μητσοτάκη, τον Οκτώβριο του 1993, από τον επιχειρηματία, εκδότη της «Καθημερινής» κ. Αρ. Αλαφούζο. Όπως είχε ο ίδιος αναφέρει, σε λογαριασμό που διατηρούσε η συγκεκριμένη εταιρεία σε βρετανική τράπεζα (The Royal Bank of Scotland) κατέθεσε 600.000 δολάρια ΗΠΑ για την οικονομική ενίσχυση της Ν.Δ., ύστερα από αίτημα του τότε πρωθυπουργού. Αλλά τα χρήματα ­ κατά τον κ. Αλαφούζο ­ δεν κατέληξαν ποτέ στα ταμεία της Ν.Δ. Και δεν ήταν το μοναδικό ποσό...

Και σε αυτή τη συνέντευξη, ο κ. Αλαφούζος κατήγγειλε ουσιαστικά για χρηματισμό τον κ. Μητσοτάκη, παρουσιάζοντας το έγγραφο που του είχαν προσκομίσει για τη λιβεριανή εταιρεία και τον τραπεζικό της λογαριασμό, αλλά ακόμη και φωτοτυπία επιταγής ύψους ενός εκατ. δολαρίων ΗΠΑ, του τελευταίου ποσού που, όπως ανέφερε, παρέδωσε στον κ. Μητσοτάκη. 

Έως σήμερα, η συγκεκριμένη υπόθεση προβάλλεται από πολλές πλευρές ως η μοναδική περίπτωση καταγγελίας χρηματισμού στον χώρο της πολιτικής που συνοδεύεται με στοιχεία, ενώ την κατάθεση της επίμαχης επιταγής (στη Σίτιμπανκ) έχει επιβεβαιώσει και ο κ. Μητσοτάκης, υποστηρίζοντας πάντως ότι το χρηματικό ποσό κατέληξε στα ταμεία της Ν.Δ. 

Κατά τον κ. Αλαφούζο, η επιταγή εισπράχθηκε από τον Εμμ. Βασαλάκη, συνεργάτη του κ. Μητσοτάκη και «ούτε η επιταγή, ούτε τα λεφτά πέρασαν από το κόμμα». Και ως απόδειξη, στενός συνεργάτης του κ. Μητσοτάκη του παρέδωσε κουπόνια της Ν.Δ. που είχαν λήξει από τριετίας...

1.184 μια παλιά ιστορία

Η Μαρία, όταν ήτανε εικοσάχρονη σχεδιάστρια, παντρεύτητηκε έναν πολιτικό μηχανικό. Τίποτα το παράξενο, ισαμε εδώ, ίσα ίσα αναμενόμενο, φυσιολογικότατο. Αποφάσισανε λοιπόν οι δυο νέοι, να ξενιτευτεί ο άντρας στο Τζιμπουτί, ακολουθώντας την εταιρεία όπου εργαζόταν, ώστε να μαζευτούν λεφτουδάκια να στηριχτεί η φρέσκια τους οικογένεια. Οπου νά'ναι θα ερχόταν και το μωράκι τους να κάνει την οικογένεια τριμελή, κανονική δηλαδή, γιατί δεν νοείται οικογένεια με δύο μέλη, έτσι δεν είναι;

Εφυγε το λοιπόν ο νέος, τηλεφώναγε συχνά, σχεδόν κάθε μέρα έπαιρνε τηλέφωνο, μη σου πω και πρωΐ-βράδυ! Η Μαρία έγραφε κι έπλεκε ζιπουνάκια καθισμένη δίπλα στο τηλέφωνο, το πλασματάκι μεγάλωνε προστατευμένο μέσα της, ο ευτυχης μέλλων μπαμπάκας έστελνε αγκαλίτσες και φιλάκια και ο καιρός περνούσε. Πέρασαν δυο μήνες, τρεις μήνες, και στο τετράμηνο απάνω η Μαρία αποφάσισε να κάνει την έκπληξη. Πήγε στο πρακτορείο κι αγόρασε εισιτήρια για Τζιμπουτί. Αεροπορικά. 

Ανέκαθεν η Μαρία λάτρευε τις εκπλήξεις και τις ξαφνικές αποφάσεις, οπότε το ξαφνικό ταξίδι εκπλήρωνε και τα δυο στοιχεία του χαρακτήρα της κι ένιωθε πολύ ευτυχισμένη όταν σκεφτόταν την έκπληξη που θα ζωγραφιζότανε στο πρόσωπο του αγαπημένου της. Ταξίδευε το αεροπλάνο λοιπόν, πέταγε και μαζί του ταξίδευε κι ο νους της Μαρίας, πέταγε κι αυτός κοντά στον έρωτά της τον μοναδικό κι έφτιαχνε όμορφες χρωματιστές εικόνες.

Κάποια στιγμή, έφτασε στο αεροδρόμιο και, αντί να τηλεφωνήσει στην εταιρεία να έρθει κάπιος να την παραλάβει, μπήκε σε ενα ταξι κι εφτασε καρφί στο ξενοδοχείο όπου στεγαζόταν το προσωπικό και η έκπληξη τους βρήκε κατακούτελα και τους δύο, μόνο που δεν ήταν η έπληξη η υπολογισμένη.

Η Μαρία άνοιξε την πόρτα του δωματίου και της ήρθε κόλπος! είδε τον άντρα της τον αγαπημένο της, τον πατέρα του αγέννητου παιδιού της, να χοροπηδάει καβάλα σε μια ξανθιά γυναίκα. Βγήκε αμέσως και κατέβηκε τρέχοντας τις σκάλες αγνοώντας το ασσανσέρ, πήρε το ίδιο ταξί που περίμενε απέξω αδειανό, "αεροδρόμιο γρήγορα!" φωναξε, βρήκε ευτυχως εισιτηριο στο γκισσέ κι επέστρεψε αυθημερόν στη βάση της, στην Αθήνα.

Μπήκε στο σπίτι, έκανε μια με το χέρι, πέταξε κάτω τα πλεγμένα μωρουδιακά, τα νήματα, τις βελόνες και τα βελονάκια, έπιασε το τηλέφωνο και πήρε το γιατρό της το γυναικολόγο ¨θέλω να κάνω έκτρωση" λέγοντας. Ο γιατρός, βεβαιως αρνήθηκε, δεν γίνονται εκτρώσεις σε προχωρημένη εγκυμοσύνη, η μαρία σε λίγο θα έμπαινε στον έβδομο μήνα, ο γιατρός αρνήθηκε κατηγορηματικά, κινδύνευε, όχι τόσο το έμβρυο όσο η ζωή της.

Η Μαρία τότε, πήρε στο καπάκι μια παλιά συμμαθήτρια, τα είπανε, κανονίσανε μια γριά μαμμή να πράξει τα δέοντα, την άλλη μέρα πήγανε και το αγέννητο πλασματάκι πήγε στον αγύριστο. Στην ίδια κατεύθυνση κόντεψε να πάει και η Μαρία, φυσικά, αν δεν την τρέχανε με νοσοκομειακό σε δημόσιο μαιευτήριο. Παρατρίχα γλίτωσε τη φυλακή, χάρη σε κάποιον δικηγόρο, φίλο της παλιάς συμμαθήτριας.

Στη συνέχεια, όπως ήτανε φυσικό, βγήκε το διαζυγιο και ούτε να τον ξαναδεί στα μάτια της της εκείνον που πολύ είχε αγαπήσει, ούτε το όνομά του ήθελε να ξαναπροφέρει, ακόμα και'γώ που τη γνώρισα και κάναμε αρκετή παρέα δεν το γνωρίζω. Επιασε δουλειά στο γραφείο του νονού μου, νεαρού πολιτικού μηχανικού επίσης, κι εκεί βρήκε ξεχασμένα κάτι βιβλιαράκια περί αστρολογίας. Ητανε σε αγγλική γλώσσα και κανείς δεν τους έδινε σημασία, εκτός απο τη Μαρία που τα ξεκοκκάλιζε με βουλημία τόσο μεγάλη, που ο νονός μου της τα χάρισε.

Ετσι λοιπόν, η Μαρία γνώρισε τον επόμενο μεγάλο της έρωτα, την αστρολογία! έκανε τρελλή καριέρα ως επιστήμων αστρολόγος, μια και φρόντισε να πάρει το ανάλογο δίπλωμα απο τη Σχολή Αστρολογίας ενός φημισμένου Αγγλικό Ιδρυματος. Εγραφε σε περιοδικά και εφημερίδες της εποχής, απέκτησε εκλεκτή πελατεία. Πολιτικοί, στρατιωτικοί, διάφοροι μεγαλοσχήμονες τρέχανε να τη συμβουλευτούν.

Η αλήθεια είναι πάντως, ότι πήρε κι ένα σωρό κόσμο στο λαιμό της. Διάφορα κοριτσόπουλα "μαθήτευσαν" κοντά της ως άμισθο βοηθητικό προσωπικό, για το συγύρισμα του σπιτιού, τη φροντίδα διατροφής, την απομαγνητοφώνηση άρθρων, την έκδοση του πρώτου αστρολογικού περιοδικού στην Ελλάδα, κλπ εργασίες  λιγότερο ή περισσοτερο επιμορφωτικές! μερικές κοπέλες ζουν ακόμα και βασανίζουνε κόσμο χειραγωγώντας τον. Πολλοί άνθρωποι έγιναν δυστυχισμένοι εξ αιτίας αυτής της φόρμουλας κι άλλοι τόσοι ευτύχησαν! Αβυσσος η ψυχή του ανθρώπου λένε κι έχουνε δίκιο. Δεν ξέρεις ποτέ πού θα κάτσει η μπίλια. Η Μαρία έφυγε απο τον κόσμο ετούτο πριν συμπληρώσει μια πεντηκονταετία στον πλανήτη. Αιωνία της η μνήμη.

--------------------------

είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου να τη γράψω αυτη την ιστορία, μια και είχα βρεθεί για ένα φεγγάρι κοντά σε αυτό το αμφιλεγόμενο ανθρώπινο πλάσμα, μια γυναίκα που πέρασε τη ζωή της φέρνοντας στη χώρα μας μια γνώση που, κατ' εμέ, αχρείαστη να είναι! Δηλωνω οτι δεν ειμαι σε θέση να την κατατάξω με ακρίβεια.

1.183 ένα βιβλίο γεννιέται

η Ολια γεννήθηκε μουγγή, το κέντρο της ομιλίας ήταν εντελώς ανενεργό, η γλώσσα δεν έβγαζε κιχ. Ακουγε όμως και σκεφτόταν. Το τραγικό είναι οτι υπήρχε κάποιος που δήλωνε "διερμηνέας σκεψεων" και ότι μπορούσε να διαβάζει τη σκέψη της και να τη μεταδίδει. Η δυστυχη Ολια, μονο ενα Ο μπορουσε να κάνει με τα χειλάκια της, που σήμαινε το αρχικό του ονόματός της αλλά και το Οχι. Και Οχι, Οχι, Οχι, έκανε συνέχεια, αλλά ο διερμηνεας σκέψεων έλεγε "ενταξει, το ξερουμε οτι σε λένε Ολια" και συνέχιζε να ερμηνεύει. Τότε, η Ολια πήρε την απόφαση να γράψει ένα βιβλίο με τίτλο Η ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΤΟΥ ΝΑ ΑΚΟΥΓΕΣΑΙ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΜΙΛΑΣ.