1.078 Ολο τουαλετα

μόλις θυμηθηκα (παλια, 10ετια '60) εναν γιουγκοσλάβο ταβερνιαρη που ειχε ταβερνα στη μεση του πουθενα, όταν ρωτησαμε πού ειναι η τουαλέτα: "Ολο τουαλετα, όλο τουαλετα" απαντησε ανοιγοντας τα χερια του διάπλατα και δειχνοντας τα απεραντα χωραφια!!

1.077 υπήρξαν εποχές χωρίς κινητά

τα παλιά τα χρόνια, όταν κινητά δεν υπήρχαν ούτε στην οργιάζουσα φαντασία μας, όταν τα τηλέφωνα στα χωριά (αν υπήρχαν) ήταν κάτι ξύλινα κουτιά που δουλεύαν με μανιβέλα, οι συνεννοήσεις γινόντουσαν με προκαθορισμένα ραντεβού στα τοπικά γραφεία της Τουριστικής Αστυνομίας. Ξεκίναγες για διακοπές, ας πούμε, σε ένα νησί και συνεννογιόσουν με τους φίλους που θα πηγαίναν αλλού, σε άλλο νησί (ήταν πολύ της μόδας τα νησιά, τότε) και κανονιζόταν από τα πριν η μέρα και η ώρα του τηλεφωνήματος, ώστε άμα πας να τους εύρεις να είναι απίκο να σε περιμένουν, να σε πάνε σε δωμάτιο, μη βρεθείς να κοιμάσαι σε καμιά παραλία. Ετσι λοιπόν, βρέθηκα ένα βραδάκι να τηλεφωνάω από Πάτμο σε Μύκονο, οχτώ η ώρα, να πιάνω γραμμή με τα χίλια βάσανα (γκρ γκρ το καβουρδιστήρι στα γραφεία του τοπικού ΟΤΕ, ενώ οι άλλοι περιμέναν στημένοι στην Τουριστική Αστυνομία Μυκόνου μαζί με καμιά 50ριά ακόμα στην ουρά) να ζητάω όνομα, να ενημερώνω για μέρα και ώρα άφιξης, να φτάνω και να πέφτω σε ενθουσιασμένες αγκαλιές. Ωραία πράματα λέμε.

1.076 περί θεών και ανθρώπων

καθε θεός ειναι φτιαγμενος κατ' εικονα και ομοίωση αυτουνού που τον εφτιαξε! ετσι, μια και δεν εφτιαξα κανεναν μεχρι τωρα, μπορω (νομιζω πως εχω την ελευθερια, δλδ) να αμφισβητω τα πάντα!

1.075 τι να έγινε ο Αλεξ;

θυμήθηκα τον Αλεξ, έναν Βούλγαρο πρόσφυγα (απο τους πρώτους που ήρθαν, αρχες 10ετίας '90) που περναγε έξω απο το γραφείο και ζήταγε χαρτί, του δίναμε λίγα χαρτιά Α4 στην αρχη και αργότερα ολόκληρα πάκα. Ητανε (κατα δήλωσή του) δημοσιογράφος και τύπωνε μια εφημεριδούλα στα βουλγάρικα. Από ό,τι έμαθα (απο τη γειτονια, γιατί εμείς μετακομίσαμε) κατάφερε να προκόψει. Δεν χρειάζεται να κάνει ένας άνθρωπος πολλά για να βοηθήσει κάποιον άλλον άνθρωπο.

1.074 εμπιστευτικές συζητήσεις

Παλιά, όταν έκανα μεσημεριανό διάλειμμα (1-5) απο τη δουλειά, ανέβαινα συχνά στο καφενεδάκι του Λυκαβηττού κι έτρωγα κανα σάντουιτς πίνοντας ουζάκι. Οταν τύχαινε να υπάρχουνε κι άλλοι πελάτες, έβγαζα το μπλοκάκι μου και σημείωνα καταστάσεις όπως π.χ. αυτή:

Τέλης: συνάντησα τον αχώνευτο τον Πασχάλη με τη μούρη σαν παστό μπακαλιάρο, που θέλει κιόλας να κάνουμε δουλειές μαζί, έχει κολλήσει σαν βδέλλα πάνω μου, από καφέ σε μπαρ με κυνηγάει και προχτές είχε το θράσος να με καλέσει σπίτι του "θα σε συμπαθήσει η μάνα μου" λέγοντας και "την αδερφή μου τη Νένα θα τη λατρέψεις, μου μοιάζει, σαν δίδυμα είμαστε" συμπληρώνοντας "μπορεί και να την ερωτευτείς" αν είναι δυνατό, ρε Βάγγο, αν είναι δυνατό!

 

Βάγγος: τι να σου πω τώρα μωρ' αδερφέ μου; τι δουλειές;

 

Τέλης: κάτι με ξηρούς καρπούς από Βουλγαρία...

 

Βάγγος: εμένα η Νένα μ' αρέσει, την πάω, την παντρεύομαι κιόλας!

______________________

απο παλιο μπλοκακι όπου σημείωνα συζητησεις παρακαθημενων!

1.073 κινέζικο στιλ αλά ελληνικά

παλιά, είχα επισκεφτεί (μετά από ειδική άδεια) το εργοτάξιο του Δημοτικού Νοσοκομείου της Βιέννης, που χτιζόταν όλο προκατασκευή. Οι ηλ/μηχ/κές μακέτες ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρουσες, με πολλά στοιχεία (τοίχοι, κλπ) υπό κλίμακα 1:10, όπου δεν ξέφευγε ούτε χιλιοστό η ακρίβεια κατασκευής. Στην πράξη, έβλεπα και "κούμπωναν" μεταξύ τους τα οικοδομικά στοιχεία, όπου είχαν ήδη τοποθετηθεί τα ηλεκτρολογικά, υδραυλικά, κλπ δίκτυα, και έμενα κάγκελο! Τεράστιοι γερανοί εκτελούσαν ασκήσεις απόλυτης ακρίβειας δεκάτου του χιλιοστού.

 

Μερικά χρόνια νωρίτερα, είχα βρεθεί στη Γκρενόμπλ όπου εφαρμοζόταν ήδη το σύστημα προκατ σε εργατικές πολυκατοικίες: ακρίβεια και τεχνική στο φουλ. 

 

Ετσι, όταν είδα προχτές τις κινεζικες μπουλντόζες-χορεύτριες στα χωράφια, αναγνώρισα την ελληνικής πατέντας πολυπραγμωσύνη. ΗΜΑΡΤΟΝ λέμε πχια. ΗΜΑΡΤΟΝ!!!

1.072 χαμένες ευκαιρίες

υπάρχει και κάτι τι το θετικό σε αυτή την οπισθοχώρηση της πραγματικότητας: αν (ΑΝ, λέμε) η Ιστορία κάνει κύκλους και τώρα βρισκόμαστε π.χ. στη μεταπολεμική περίοδο (10ετίες '40-'50) υπάρχει η ελπίδα να ξαναζήσουμε (ξαναζήσετε, πιο σωστά, γιατί εμένα δεν με βλέπω!) να ξαναζήσει ο κόσμος, τελοσπάντων, τη φοβερή 10ετία του '60, που όλα προχωρούσαν, όλα δείχνανε να πηγαίνουν προς έναν καλύτερο κόσμο. Αν τυχόν συμβεί αυτό, ΠΡΟΣΟΧΗ μη την αφήσετε να χαθεί ξανά.