968. συναντήσεις

προχτές θέλησα να με βρω και μού τηλεφώνησα να συναντηθούμε, αλλά κανείς δεν σήκωνε το τηλέφωνο, αλλά και αργότερα που ξαναδοκίμασα και ξανακάλεσα αυτό το αναθεματισμένο βούιζε! «έχω πρόβλημα να με βρίσκω», εξομολογήθηκα σε μια φίλη και τη ρώτησα αν αντιμετωπίζει παρόμοιο πρόβλημα κι εκείνη και μού απάντησε «πώς, βέβαια! συμβαίνει συχνά και σε μένα να με ζητάω και να μη με βρίσκω», και ησύχασα, αλλά με έτρωγε η περιέργεια κι έτσι ξαναρώτησα «και πώς αντιμετωπίζεις αυτή την κατάσταση;» και μου είπε απλά: «μα.. με αδιαφορία, τι άλλο; δεν μου μιλάει ο εαυτός μου, δεν του μιλάω και'γώ!»

967. ζέστη και ζωγραφική

 

ο Σαλβαντόρ Νταλί ζωγράφισε το λυωμένο ρολόι το 1954, όταν έπαιζα Ρομπέν των Δασών στα χωράφια μερικά χιλιόμετρα έξω από την Αθήνα. Θυμάμαι μια ζέστη αφόρητη κι έναν αέρα ζεστό, που τη δυνάμωνε. Λίβας είναι, είχε πει ο πατέρας μου, κι έτσι έμαθα κι αυτόν τον άνεμο και κατάλαβα το νόημα του στίχου "σαν το Λίβα που καίει τα σπαρτά". Κάτι χωράφια με βρώμη έτοιμη να θεριστεί, ισοπεδώθηκαν. Καλεσμένες ίσως από την πολλή ζέστη, είχαν καταφτάσει και πολλές ακρίδες εκείνη τη χρονιά. Στο ραδιόφωνο άκουγα κραυγές από τα συλλαλητήρια για την Κύπρο "Ε-Ε-ΕΝΩΣΗ" κι ανατρίχιαζα, μάλλον επειδή έβλεπα κιόλας τους μεγάλους να είναι σοβαροί και σκεφτικοί κι ούτε καν τόλμησα να ρωτήσω τπτ.

πληροφ. για Νταλί-->> https://en.wikipedia.org/wiki/Salvador_Dalí

966. ζέστη!

ενα καλοκαιρι, στη γιορτή μου (μερα που ειναι απο τις θερμοτερες μερες των καλοκαιριώνε), είχαμε γιορτάσει με την παρέα στο ζαχαροπλαστειο των τέλειων παγωτώνε (που δεν υπαρχει πλέον) κι ενα φιλος ειχε φέρει μαζί την τελευταια του κατάκτηση, μια ωραια αμερικανίδα. Η ωραία αμερικανίς ήτο ενδεδυμένη στα κατάμαυρα: μαύρο μακρύ ξώπλατο φουστάνι, μαύρο μακρύ φουλάρι τυλιγμένο δυο βόλτες γύρω στο λαιμό, μαύρα ψηλά γάντια, μαύρες καλτσες, μαύρες γόβες, κατάμαυρο πλατύγυρο καπέλλο και... κρύωνε!! ο φίλος τής είχε αγκαλιάσει την πλάτη, αλλά χωρίς αποτέλεσμα: τουρτούριζε η κοπέλα. Φυσικά, τον πήραμε στο ψιλό τον φίλο, που, άρον αρον την επήρε και φύγανε, μάλλον για να την... ζεστάνει!! 

(ΗΜΑΡΤΟΝ ΘΕ ΜΟΥ ΤΙ ΠΑΩ ΚΑΙ ΘΥΜΑΜΑΙ ΜΕ ΤΕΤΧΟΙΑ ΖΕΣΤΗ)

965. Μαδρίτη και γκασπάτσο

Ντάλα καλοκαίρι, που λες, Μαδρίτη, έψηνε ο Θεός την πέτρα, τηγάνιζες αυγό στην άσφαλτο δηλαδή, και πάω να συναντήσω την Αουρέλια, μια φίλη δι αλληλογραφίας μιας φίλης μου. Ανοιξε η πόρτα και βρέθηκα μπροστά σε ένα θεόρατο πλάσμα, την πανύψηλη και τετράπαχη Αουρέλια. Της εξήγησα ποια είμαι, με πέρασε στα ενδότερα, μου είπε "μια στιγμή" στα γαλλικά κι εξαφανίστηκε. Μετά από λίγο, φάνηκε κρατώντας ένα βαθύ πιάτο γεμάτο με κάτι που μού φάνηκε σαν τραχανάς και "τι στο καλό; τραχανάς με τόση ζέστη;" σκέφτηκα, αλλά δεν ήταν τραχανάς, ήταν γκασπάτσο, μια σούπα δροσερή που φτιάχνουν οι Ισπανοί το καλοκαίρι και την έχουνε στο ψυγείο πρόχειρη για χρήση ανά πάσα στιγμή, που λένε. Την έφαγα όλη, δροσίστηκα, ανταλλάξαμε απόψεις περί των δικτατορικών καθεστώτων μας (μόλις ειχε ερθει η χούντα και στην Ελλάδα) κι έφυγα να συναντήσω την παρέα. Αυτά. Συνταγή για τη σουπίτσα εδω: https://caruso.gr/gazpacho/

964. αρχή σεξισμού

δεν ξέρω πώς ένοιωσες μ' εκείνο το «για την Ελλάδα, ρε γαμώτο», μπορεί να σού προξένησε ανακουφιστικά συναισθήματα ή να τόνωσε τον πατριωτισμό σου, να σε έκανε υπερήφανο/η, πραγματικά δεν ξέρω. Εμένα πάντως με πάγωσε. Δεν περίμενα καθόλου μια τέτοιου τύπου κραυγή ενθουσιασμού. Ηταν, νομίζω δλδ, η αναγνώριση του σεξισμού από όλο το εθνικό πλήρωμα. Αντι να ψάχνεσαι λοιπόν αλλού για να βρεις "τι φταίει", ψάξε μέσα σου και απάντησε σε σένα: σου άρεσε;

963. απόσπασμα

28 Ιουλίου 2011

στο ταβάνι απλώνεται άμμος κ πρεπει να μαθω να περπατω αναποδα μπας κ φτάσω σε παραλία

________________

ΣΗΜ. απόσπασμα από κάτι που θα γραφτεί κάποτε

962. αυθαίρετα

κάποτε, πολύ πολύ παλιά, τα αυθαίρετα κτίσματα δίναν και παίρναν τις παραμονές εκλογών, όταν ήταν απασχολημένες οι Αρχές με άλλα καθήκοντα δηλαδή, και τότε βιαζόντουσαν οι αυθαιρετούντες να "πέσει η πλάκα" επειδή άπαξ και έπεφτε το μπετόν (κυρίως νύχτα, εξ ού και "νύχτα τό 'χτισε" για τα κακοχτισμένα σπίτια) πάνω στους τοίχους, το κτίσμα ήταν πλέον κατοικήσιμο και απαγορευόταν το γκρέμισμα. 

 

Είχα δει ως παιδάκι ένα σωρό γκρεμίσματα με μαδέρια που τα κραδαίναν χωροφύλακες, πριν πέσει αυτή η έρμη η πλάκα και ήτανε πολύ θλιβερό να βλέπεις έναν άνθρωπο να κλαψουρίζει γονατιστός μπροστά στις Αρχές λέγοντας "για κοτέτσι είναι οι τοίχοι, δεν θα ρίξω πλάκα" αλλά μετά από 2-3 γκρεμίσματα ερχόντουσαν εκλογές και το ταράτσωνε το σπιτουλάκι. 

 

Το Περιστέρι και οι γειτονικοί Δήμοι έτσι ακριβώς χτίστηκαν. Ηταν ακριβώς την εποχή που διαφημιζόντουσαν κατά κόρον οικόπεδα 5 λεπτά από την Ομόνοια, στα κρατικά ραδιόφωνα βεβαίως γιατί δεν υπήρχαν άλλοι σταθμοί, και λέγαν οι μεγάλοι "μα δεν υπάρχει ένας εισαγγελέας;" και καθώς φαίνεται δεν υπήρχε. Αυτά.