417. εκπολιτίσου και πάψε να σκέφτεσαι

αυτό θα πει πολιτισμός να βγάζεις τα παπούτσια μόλις μπαίνεις σε κάποιο σπίτι επισκέπτης ιδίως όμως στο δικό σου ή να βγαίνεις έξω για τσιγαράκι στον κήπο επειδή μέσα δεν επιτρέπεται πουθενά δεν επιτρέπεται τίποτα όλα απαγορεύονται μέσα στον καταναγκασμό μα ζωή είν' αυτή μπα δεν είναι ζωή είναι ζωντανό νεκροταφείο ησυχία νέκρα κι ακόμα πιο ήσυχα να φτύσεις θ' ακούσεις το σάλιο σου να γλύφει το χορτάρι τελοσπάντων τι λέγαμε για ησυχία λέγαμε και για καταναγκαστική απραξία που σημαίνει ότι άλλοι σκέφτονται αντί για σένα εσύ πρέπει μονάχα να μπαινοβγάζεις τα παπούτσια σου να καπνίζεις έξω από οπουδήποτε έξω ακόμα κι αν ρίχνει καρεκλοπόδαρα ο ουρανούλης του θεού ακόμα κι αν κάνει ψοφόκρυο για κάτω απ' το μηδέν λέμε η κυβέρνηση φροντίζει για την υγεία σου και για το μέλλον σου και για το παρελθόν σου αρκεί εσύ να μαζεύεις τα σκουπίδια σου στην αυλή σου και να τα ξεχωρίζεις σε έντεκα κάδους διαφόρων μεγεθών αδιαμαρτύρητα και χωρίς καμμιά απαίτηση να μεταβάλλεσαι σε άμισθο εργάτη σκουπιδοβιομηχάνων για την πατρίδα βέβαια για να έχουν δουλειά και να μη μείνουν στο δρόμο υποτίθεται όλοι όσοι εργάζονται στα σκουπιδεργοστάσια

416. και το αίμα κυλάει -γλου γλου-

Το αυτόνομο θερμαινόμενο μαξιλαράκι που είναι η καρδιά, στέλνει αίμα -γλου γλου- ανανεώνοντας και συντηρώντας τη ζωή... Τη ζωή όλων των οργάνων -και του εγκεφάλου. Ο εγκέφαλος, από την άλλη, έχει προγραμματίσει αυτονομία σε όλα τα όργανα -και στην καρδιά- ώστε να μπορεί να σκέφτεται απερίσπαστος. Η ανθρώπινη βούληση συνίσταται στο να διατηρεί τον οργανισμό σε καλή κατάσταση, επιμηκύνοντας έτσι τη ζωή του ανθρώπου -τουλάχιστον- αφού δεν είναι δυνατό να βελτιώσει την κατάστασή του. Ο θάνατος παραμονεύει πίσω από κάθε πιθανή ασυνεννοησία των κυρίαρχων οργάνων του ανθρώπινου μηχανήματος. Είμαστε προγραμματισμένα ρομπότ, με πρόγραμμα αυτοσυντήρησης, όπου τα όργανα υποστηρίζονται αμοιβαίως. Κάπως σαν αυτοκίνητα με αυτόματο σέρβις.. σαν οι ρόδες π.χ. να ειδοποιούν τη μηχανή να αλλάξει λάδια. Το δυστύχημα είναι ότι η παγκόσμια δικτύωση έφερε κοντά τους αναποδιασμένους εγκεφάλους, αυτούς που σκέφτονται το (κακώς εννοούμενο) συμφέρον τους και όχι την ευημερία και την προκοπή του συνόλου των ανθρώπων. και πού είσ' ακόμα....

Δεν γνωρίζουμε ποιος έφτιαξε τα συστήματα που μας αποτελούν, αλλά τί σημασία έχει; Μήπως αν ένα τραπέζι γνώριζε τον επιπλοποιό του, θα έκανε καλύτερα τη δουλειά που κάνει ένα τραπέζι; να είναι χρήσιμο, δηλαδή...

Η σκέψη είναι η κατάρα μας.. Αντί να φροντίζουμε ο ένας τον άλλο, να ενώνουμε τις χρήσιμες δυνάμεις μας.. αντί να ενώνουμε τα μυαλά μας να παράγουν χρήσιμες ιδέες.. αντί να ενώνουμε τις καρδιές μας να αγαπιόμαστε... χύνουμε το αίμα στους δρόμους.. να το πίνει το χώμα και να κυλάει στην άσφαλτο.. γλου γλου γλου.. να κόβουμε απότομα με διάφορους τρόπους (ακόμα και αναίμακτους) το νήμα της ζωής των όντων του πλανήτη. 
Αυτά είναι τα αμαρτήματα του γένους των ανθρώπων.. όχι οι βλακείες που βρίσκουν οι εξουσιαστές για να "ελέγχουν".. Νομιζω πως γράφω μπούρδες.. μάλλον καλύτερα να περιορίσω τη σκέψη μου, ε;

415. blogs - η αθώα εποχή

Ξεφύλλιζα πριν από λίγο παλιά σημειωματάρια και λέω να θυμίσω τις παλιές εποχές που ήμασταν ελάχιστοι στον άϋλο χώρο των μύδια και ανταλλάσσαμε απόψεις, φιλοφρονήσεις, ψιλο(και χοντρο)βρισίδια, πάσχαμε και συμπάσχαμε, και όλα τα ωραία και όμορφα (και άσχημα βεβαίως) της ανθρωπινης επικοινωνίας... Βρήκα το λοιπόν μερικά ενδιαφέροντα και αντιπροσωπευτικά εκείνης της ιστορικής εποχής εδώ και μεταφέρω ένα από αυτά, γραμμένο την Κυριακή, 4 Φεβρουαρίου 2007:

η σχέση της βίας με την αποβλάκωση

προβληματίζομαι αν όπου επικρατεί περισσότερη βλακεία, τόσο περισσότερη βία υπάρχει, αν είναι πιο βίαιοι οι άνθρωποι με χαμηλότερο δείκτη νοημοσύνης, αν καμία σχέση δεν υπάρχει μεταξύ τους και είναι εξίσου βίαιοι οι θεωρούμενοι έξυπνοι με τους θεωρούμενους βλάκες, για εγκλήματα πανέξυπνα σχεδιασμένα υπάρχουν πολλά παραδείγματα, αν η νοημοσύνη είναι το κλειδί που εξηγεί την ανάπτυξη της βίας ή το συναίσθημα, επειδή ο άνθρωπος με ανεπτυγμένο συναισθηματικό κόσμο σπάνια εγκληματεί και, λέγοντας συναίσθημα, δεν εννοώ την κλάψα και τη γκρίνια και τη μουρμούρα, ούτε όταν λέω εξυπνάδα εννοώ την υψηλή επίδοση στα μαθήματα, αλλά την καλλιέργεια της λογικής, πάλι όμως μπορεί να μη συμβαίνει τίποτε από αυτά και τη βίαιη συμπεριφορά να την καθορίζει ένα ζαβό γονίδιο, όπως και την υψηλή ή τη χαμηλή νοημοσύνη, ακόμα σκέφτηκα πως πιθανότατα να είναι δυνατό να καλλιεργείται και το συναίσθημα όπως καλλιεργείται και ο νους ή μάλλον ότι νους και συναίσθημα βρίσκονται στο ίδιο μέρος -τον εγκέφαλο- αλλά δεν έχουν καλές επικοινωνιακές σχέσεις μεταξύ τους, δηλαδή μπορεί το ένα να πάσχει από παχυσαρκία και το άλλο να είναι ατροφικό και... ουφφφφ πάω για ύπνο πια
____________
ΣΗΜ. ενδιαφέρον έχουν και τα σχόλια -ιδίως τα σχόλια.

414. η χαμένη έμπνευση ξαναγυρνά

Ο σκηνοθέτης πεσμένος στα γόνατα εκλιπαρούσε την έμπνευση να του ξανάρθει γιατί την είχε χάσει. Δέκα μέρες είχε να φανεί και νόμιζε πως δεν θα τη ξανασυναντούσε ποτέ κι έτσι προσευχόταν γονατιστός προς αυτή τη θεία έμπνευση, τη χαμένη, κι αυτή τον άκουσε και ξαναγύρισε κι εγκαταστάθηκε μόνιμα στο μυαλό του και δεν τού ξανάκανε τέτοιο χουνέρι. Μπορεί και να λυπήθηκε τα γόνατά του που πάγωναν κολλημένα στο χώμα, αλλά ίσως και να μην έβρισκε άλλο μυαλό τόσο ευρύχωρο για να εγκατασταθεί, ποιος ξέρει... Αβυσσος η ψυχή της έμπνευσης!

413. ο περιπατητής

Κλακ κλακ κλακ - κλακ κλακ κλακ
Περπατά αμέριμνος, σαν προσηλωμένος σε καλόδεχτο πεπρωμένο.
Ανεμίζει φτερουγίζοντας η μαύρη καπαρντίνα.
Ο ίσκιος του σέρνεται πετσοκομμένος στο μακρόστενο πάρκο.
Σμήνη πουλιών ξεπετιούνται σε κάθε βήμα,
λες και βαδίζοντας ξεκλειδώνει πόρτες κλουβιών.

412. ρώτα με για την άσφαλτο

για την άσφαλτο να με ρωτήσεις, που σκέπασε κάτω από πίσσα τα όνειρά μας, έπνιξε την ανάσα του χώματος, εξόντωσε τις λακκούβες με το λεπτό στρώμα πάγου που σπάγαμε το χειμώνα χοροπηδώντας πάνω με τις γαλότσες, εξαφάνισε το βυτιοφόρο της κοινότητας -ή του δήμου- που κατάβρεχε τους δρόμους αφήνοντας να αναδυθεί η ευωδιά της γης, έδιωξε όλα τα ζούδια που πάνω τους μαθαίναμε φυσική ιστορία -το νάσιοναλ τζεογκράφικ στα πόδια μας. Ρώτα με λοιπόν για την άσφαλτο, που έβγαζε βουλευτές και υπουργούς «θα σας κάνουμε δρόμους» και ρίχναν κατράμι μαύρο κι άραχλο ανακατεμένο με χαλίκι κι έτσι χάθηκαν οι όμορφοι δρόμοι των παιδικάτων μου και δεν υπήρχε μια πήχυ χωματάκι να γδέρνει το γόνατο σαν πέφτεις τρέχοντας, παρά το ξέσκιζε η άσφαλτος σκληρά. Και τί να σου πω για την άσφαλτο; Ποιον βόλεψε η άσφαλτος, εκτός από τον κάθε πικραμένο εργολαβάκο που έγινε χάρη σ' αυτή μεγαλοεργολάβος; Ακόμα και το ψωμί των βουλκανιζατεράδων λιγόστεψε, η άσφαλτος είναι φιλική προς τις ρόδες των αυτοκινήτων. Οταν πέθαναν τα κάρα, γεννήθηκε η άσφαλτος ή όταν γεννήθηκε η άσφαλτος πέθαναν τα κάρα; Θα σε γελάσω. Αυτό που ξέρω σίγουρα είναι ότι χωρίς την πολλή άσφαλτο τα παιδιά περνάγαν καλύτερα.

411. Αντίπαλοι

Αντίπαλοι τίνος; Του εαυτού τους; Των πολιτών που τους εμπιστεύτηκαν; Της διεθνούς μαφίας των αριθμών; Της διεθνούς μαφίας σκέτης; Των περιστρόφων που ακουμπάν σε τραπέζια ή των πιστολιών που σημαδεύουν τον κρόταφο; Οι αντίπαλοι θα μεγαλουργήσουν πάλι, θα βγουν να τσακωθούν δημοσίως και μετά θα ρίξουν ένα χορό πεντοζάλη ή αντιπάλη -αδιάφορο, χορός νά 'ναι κι ό,τι νά 'ναι. Αντίπαλοι αντιμαχόμενοι και ξαναβρισκόμενοι, ανταγωνιστές στα λόγια και στα λαμόγια, συναγωνιστές στις αγορές. Ποιος θα ρίξει τον άλλο ή ποιος θα πατήσει τον κάλο; Στα τσακίδια. Σιγά που θα σε λυπηθεί κανείς όταν μετά από χρόνια γράψεις στα απομνημονεύματά σου πως πούλησες τη χώρα μου για να γλιτώσεις τη ζωή σου. Στα τσακίδια, μια ώρα αρχύτερα.