1.040 τα βασιλόπουλα

Ο μικρότερος αδελφός της γιαγιάς μου ήταν σφόδρα βασιλόφρων αν και ο φτωχότερος της οικογένειας, δημόσιος υπάλληλος γαρ. Μια φορά λοιπόν, με πήρε στους ώμους του και τρέξαμε στη Σέκερη να βγούμε γρήγορα στη Βασ. Σοφίας να δούμε τα βασιλόπουλα που θα περνάγαν από εκεί. Τα είδαμε, που λές, μέσα σε ένα ανοιχτό αυτοκίνητο, να παίρνει ο αέρας τα μαλλάκια τους και να χαιρετάνε (στρίβοντας δεξιά-αριστερά) τα πλήθη -τι πλήθη, τρεις κι ο κούκος είμασταν. Τα παραμύθια με βασιλιάδες δεν μού αρέσανε και τόσο όσο εκείνα με τα ζωάκια, αλλά τεσπα ήθελα να δω τις πλουμιστές φορεσιές που φανταζόμουν και τις άμαξες με τα περήφανα άλογα, αλλά τίποτα. Σκέτη απογοήτευση ήταν η εικόνα που αντίκρυσα: τα βασιλόπουλα ήταν ίδια κι απαράλλαχτα με τα υπόλοιπα παιδάκια.

1.039 όταν η μοίρα γράφει σενάρια

έπιασε ξαφνικό μπουρίνι, οι δυο ηλικιωμένοι αδελφοί μπήκαν γρήγορα στο σπίτι, ο ένας έτρεξε έξω να πάρει το κινητό και το ασύρματο τηλέφωνο που είχε ξεχάσει πάνω σε τραπεζάκι. Τότε ακριβως, το δέντρο που είχε ο ίδιος φυτέψει και μεγαλώσει έπεσε και τον πλάκωσε: δυο κλαδιά σφηνωθηκαν στα πλευρά του και έμεινε στον τόπο. Μετά, πες μου άλλη μια φορά ότι φοβάσαι.

___________________

σημερινή είδηση για γεγονός που συνέβη σε χωριό του Ν. Σερρών

1.038 μποκαμβίλια

μια μποκαμβίλια

σκαρφαλώνει ψηλά

αλλά δεν φτάνει

1.037 αριστεία

ομολογώ ότι, ενώ θα μπορούσα χωρίς κόπο να είμαι πρώτη στην τάξη μου, το απέφυγα επειδή δεν μου άρεσε να ξεχωρίζω.. οι πρώτες μαθήτριες ήταν δύο και αλληλοϋπονομεύονταν, άσε που δεν βοηθούσαν ποτέ στα διαγωνίσματα τις παρακαθήμενες συμμαθήτριές τους.. Εμένα με ενδιέφεραν οι σχέσεις μου με τις συμμαθήτριες, αλλά και με τους Δασκάλους -τους πραγματικούς οδηγούς ψυχών και μυαλών- κι έτσι έπαιζα όσο γινόταν στα διαλλείμματα, βόηθαγα στα διαγωνίσματα.. Αν και άλλαξα πάρα πολλά σχολεία, έχουν μείνει αρκετές φιλίες από τα παλιά εκείνα χρόνια.. η συμβουλή του πατέρα μου, που ήταν Δάσκαλος, ήταν σαφής: "να βρίσκεσαι μεταξύ των πρώτων, αλλά να περνάς απαρατήρητη".. ίσως φοβοταν μη πέσω θύμα ζηλοφθονίας, ποιος ξέρει.. ήταν και οι καιροί αλλοιωτικοι.. Οπότε, όπως μπορείς να καταλάβεις, τη λεγόμενη "αριστεία" την έχω χεσμένη!

1.036 περί μυρμηρίασης

δεν ξέρω ποιον να ευχαριστήσω που λείπει από το DNA μου το ανατολίτικο αίμα της μυρμηρίασης, του αναμασήματος της δυστυχίας, δλδ.

Τ. Σταμ.
την τύχη σου τι άλλο

Σ. Χ.
Δυστυχώς αυτός ο λαός, αν και είναι από τόσο καλή πάστα, ζει μια επιτηδευμένη βλακεία και κακογουστιά, μια ψυχαναγκαστική χαρά κι αδιαφορία, λες και μιλάς ώρες ώρες με νήπια. Κι όπως κάθε βλάκας, γίνονται ξαφνικά νυφίτσες με παρωπίδες, όταν πρόκειται για χρήμα για να εμπορευθούν τον άνεμο εμφιαλωμένο. Περιμένουν το θαύμα να τους κάνει να ανθίσουν παραγνωρίζοντας πως το θαύμα είναι οι ίδιοι.

Marina Rodia
αναφέρεσαι σε "αυτόν τον λαό" λες και παρατηρείς, λες και δεν είμαστε όλοι μέρος του και δεν εκπλήσσομαι επειδή θέλω επίσης να βγαίνω απέξω, μόνο που συνέρχομαι σχετικά σύντομα και μένω μέσα, μαζί με όλους μας, ίσως γιατί δεν γνωρίζω τι επιφυλάσσει το μέλλον και πότε θα ενσκήψει η στιγμιαία βλακεία

Σ. Χ.
Είναι λίγο αντιφατικό το σχόλιο σε σχέση με την αρχική ανάρτηση. Τελικά έχεις τη μιζέρια της φυλής ή όχι, βρε Μαρίνα μου, χαχα! Το θέμα είναι πόσο υποκριτικά στεκόμαστε προς τον εαυτό μας. Γιατί το τίμημα της υποκρισίας είναι η αυτοκαταστροφή. Προσωπικά έχω άλλα προβλήματα αλλά όχι αυτά: Πώς να είμαι παρηγορητικός με τους ανθρώπους ενώ βλέπω το μαύρο, πώς να επιπλέω σε μια απειρότητα σκοπών κενών νοήματος, πώς να είμαι θρησκευόμενος χωρίς τον θεό, διαμαρτυρόμενα άθεος ακόμη κι αν υπήρχε θεός που σχεδίασε τη φύση παρανοϊκά, κωμικά έως τον τρόμο, πώς να διαισθάνομαι την άτη και την ύβρι. Οι σοφοί πέφτουν σε μεγαλύτερες ανοησίες και η κουλτούρα αποβαίνει ρακοσυλλεκτισμός αλλά τουλάχιστον αποδοκίμασαν το σισύφειο τούτο ταξίδι με αυτή τη βάρκα που μπάζει από παντού νερά, για να αντιληφθούν τα όρια του χαρτόκουτου όπου είμαστε παγιδευμένοι. Ο χρόνος είναι φριχτό δώρο, έστω κι εξαρχής χαμένος κι όλη η συνείδησή μας πεπερασμένη και αξιωματική, μη ικανή να περιγράψει παρά ποιητικά και έναντι. Δεν μπορείς να βασανιστείς αν δεν υπάρξεις σε αυτή τη θεία κωμωδία. Και είναι παρηγοριά η θαυμαστή γελοιότητα της αγάπης. Αλλά οι νεκροί όπως τα έμβρυα διέρχονται τον καταρράχτη πάντοτε άνευ κτερισμάτων. Η επινοητικότητα στη γλώσσα ξεκινάει από τη μη πίστη της σε αυτήν. Και η κριτική στο υψηλότερο επίπεδο ξεκινά από την αδυναμία της να κρίνει. Για να μιλήσεις για τις πόρνες χρειάζεται να είσαι μεγαλύτερη πόρνη από αυτές, να έχεις την πορνεία της αθωότητας, το βλέμμα του βρέφους. Οι άνθρωποι όσο κι αν πασχίζουμε να γίνουμε σκληροτράχηλες πόρνες, παραμερίζοντας από το φόβο του ευάλωτου τη συναισθηματική μας γλώσσα, αποζητούμε εντέλει το ανέγγιχτα αγνό. Είμαι λοιπόν κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση της παράνοιας του εκάστοτε υψίστου, ένα καρτούν. Διαλυτικά μαύρο, κατακόκκινο. Και παγερά λευκό. Φυλαχτείτε, γιατί δεν θέλετε να ξέρετε τι βλέπω. 😘😊

Marina Rodia
χαίρομαι να δίνω τροφή για σκέψη! παρατρίχα διατριβή βλέπω 🙂

1.035 Περί Ιστορίας (1)

Η Ιστορία πλάθει τον εαυτό της με τέτοιο τρόπο ώστε το τελικό αποτέλεσμα ξεπηδάει πάντα μέσα από συγκρούσεις πολλών ατομικών θελήσεων, που κάθε μια τους πάλι έγινε ό,τι είναι χάρη σε πάμπολλες ειδικές συνθήκες ζωής. Ετσι είναι αμέτρητες οι διασταυρούμενες ενέργειες και άπειρη η σειρά των παραλληλόγραμμων δυνάμεων  από τις οποίες ξεπηδάει μια συνισταμένη - το ιστορικό γεγονός. Αλλά κι αυτό το ίδιο μπορεί πάλι να θεωρηθεί προϊόν μιας δύναμης που, κοιταγμένη στο σύνολό της, εργάζεται ασύνειδα και δίχως βούληση. Γιατί εκείνο που θέλει το κάθε άτομο εμποδίζεται από καθένα απ' όλα τα άλλα, και ό,τι προκύπτει είναι κάτι που δεν το θέλησε κανείς.

Φρ. Ενγκελς

1.034 περί ποίησης (2)

ανασύρω απο 22 Ιουλίου 2010 
//ο Elias αποκαλύπτει τη συνέχεια της συνέντευξης της Κ. Δημουλά: 

Εκείνη τη στιγμή σταμάτησαν το recorder κι έκαναν ένα διάλειμμα. Κατά λάθος όμως μέσα στις πορτοκαλάδες τους είχε πέσει ορός αλήθειας, οπότε το 2ο μέρος της συνέντευξης δε δημοσιεύτηκε ποτέ: 

- Συστήνεστε ως ποιήτρια; Έχετε και καρτούλες που γράφουν “Κική Δημουλά, Ποιήτρια”; 
- Βασικά, έχω μάθει να παίζω αυτό το παιχνίδι, να συνδυάζω μεταξύ τους λέξεις παράταιρες. Ένα τρικ είναι, μια ικανότητα που καλλιεργείται, όπως άλλοι ξέρουν να λύνουν σταυρόλεξα ή sudoku. 
- Και τι εννοείτε όταν λέτε ότι η ποίησή σας λειτουργεί ως αόρατη κάμερα; 
- Κοιτάξτε, επειδή η ποίησή μου αποπνέει δημοσιοϋπαλληλία, πτωμαΐνη, αδιέξοδα, αποπνέει κάτι από το τέλμα του “δε φοβάμαι τίποτα, δεν ελπίζω τίποτα, είμαι δημόσιος υπάλληλος”, αρέσκομαι να λέω ότι προσφέρω λυτρωτική λαλιά στις τυραννισμένες ψυχές. Είναι αλήθεια ότι δεν έχω να δώσω τίποτα το εξυψωτικό και το ελπιδοφόρο, κανένα μήνυμα, καμία λύτρωση, καμία ζωντάνια, καμία ματιά από ανεξερεύνητες χώρες, γι' αυτό και το παίζω αόρατη κάμερα. Καταγραφή και σχολιασμός των υπάρχοντων αδιεξόδων. Τριανταφυλλόπουλος στο πιο σοφιστικέ. 
- Κάθε χρόνο στην Παγκόσμια Μέρα Ποίησης, τα τραμ της Αθήνας προβάλλουν δικά σας ποιήματα. Το θεωρείτε αυτό σωστό για τους ταλαιπωρημένους επιβάτες; 
- Δούλεψα σκληρά να φτιάξω ένα όνομα. Δημόσιες σχέσεις, εμφανίσεις στην TV, γνωριμίες, τα πάντα όλα. Οξειδώθηκα μέσ' στη νοτιά των ανθρώπων. Στην αρχή, δεκτή στον κύκλο των διανοούμενων – ελιτίστικη ομάδα που δεν πληρώνει καλά – κατόπιν ήρθε η δόξα και η ιδιότητα της Ακαδημαϊκού (αυτά πληρώνουν), ας με λουστούν κι οι επιβάτες, τι να κάνουμε. Εξάλλου, στην Ελλάδα υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: αυτοί που ταλαιπωριούνται κι αυτοί που βρήκαν τρόπο να βγάζουν χρήματα (και δόξα) από την ταλαιπώρια τους. Για παρηγοριά όμως κι επειδή ξέρω τι τραβάνε, έφτιαξα ένα ποίημα για τους επιβάτες του τραμ: 

ΤΟ ΤΡΑΜ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ 

Ο μέγας γαιοσκώληξ 
Το Μέσο Μαζοχιστικής Μεταφοράς 
Το έρπον απομεινάρι των Ολυμπιακών Αγώνων 
Έρχεται επιτέλους. 
Φάνηκε στη στροφή 
Μ' ανέμου πείσματα και ψιθυρίσματα. 
Μετά από μισή ώρα καθυστέρηση 
Έρχεται επιτέλους. 
Νάτο, νάτο, νάτο, πετιέται 
Νάτο πετιέται από ξαρχής, αντριεύει και θεριεύει.
________________ 
ΣΗΜ. Ειναι αληθεια οτι οι ηττοπαθεις δεν θα εβρισκαν καλυτερη εκπροσωπηση.
Αναρωτιεμαι ομως μηπως "χτιζει" την ηττοπαθεια την ιδια και οχι απλως "πανω στην ηττοπαθεια".//