798. Μήλα για πετροβόλημα

"θα τα πας πίσω και θα του πεις ότι αυτά τα μήλα είναι για πετροβόλημα" μου είπε η μάνα μου. Δυσανασχέτησα, ντράπηκα που πιάστηκα κορόιδο, αλλά τελικά τα πήγα πίσω τα μήλα και ο μανάβης ήρθε μαζί μου στο σπίτι φέρνοντας ωραία μήλα (που δεν ήταν για πετροβόλημα) ζητώντας συγγνώμη από τη μάνα μου "δεν αναγνώρισα την κορούλα σας" λέγοντας και όλα καλά.

Ολα καλά; αμ' δε! για μένα, ένα 5χρονο κοριτσάκι, ήταν ένα μάθημα αυτή η ιστορία. Ενα μάθημα να προσέχω από πού ψωνίζω κι ένα βασικό μάθημα ότι όλοι όσοι πουλάνε κάτι θέλουν οπωσδήποτε να το πουλήσουν ας είναι και για πέταμα και ψάχνουν το αντίστοιχο κορόιδο να το αγοράσει. 

Επεσα θύμα της ευπιστίας μου κι άλλες φορές, αλλά χωρίς να επιστρέψω τα κοροϊδίστικα: Εκοβα μαχαίρι τον "προμηθευτή", προτιμώντας να κρατάω την ψυχική μου γαλήνη από το να τσακώνομαι με τον πάσα ένα απατεωνίσκο, κινδυνεύοντας να του δώσω κιόλας την ευκαιρία να βγει κι από πάνω. Αυτά με την ευκαιρία ανάλογου προβληματισμού που εξέφρασε η Σοφία. 

Βέβαια, είναι θέμα χαρακτήρα και όρεξης και δεν είμαι καθόλου σίγουρη για την αποτελεσματικότητα της τιμωρίας του σκατάνθρωπου: εκεί βασίζεται άλλωστε η ασυνειδησία του, στο ότι αποκλείεται να δοθεί συνέχεια απο το θύμα της εξαπάτησης, μια και δεν τρέχει κανείς σε δικαστήρια να χανει χρόνο και ηρεμία για να τιμωρησει την "εξυπναδα" του καθενα. 

Φαύλος κύκλος λέμε και αστα να πάνε στα κομμάτια, δεν χαλάμε τη ζαχαρένια μας για ανθρωπόμορφα απολειφάδια. Θα το κλείσει το μαγαζί, έτσι κι αλλιώς.

797. το Μπαρντόν!

Τα παλιά τα χρόνια παίζαμε ένα παιχνίδι στα μικρά διαλείμματα (κυρίως το χειμώνα), ένα παιχνίδι που δεν ήθελε ιδιαιτερη προετοιμασία ή/και σκέψη και ήταν αρκετά θερμαντικό: το "Μπαρντόν"!

Με σταυρωμένα τα χέρια στο στήθος σκουντάγαμε δυνατά όποιον βρισκόταν κοντά λέγοντας τη γαλλική λέξη ελαφρώς παραποιημένη (με ένα βαρύ ΜΠ μπροστά) για να ακούγεται πιο... βαρύγδουπα!

Στο παιχνίδι αυτό δεν υπήρχαν κερδισμένοι και χαμένοι, απλώς τέλειωνε με το χτύπημα του κουδουνιού για να ξαναμπούμε στην τάξη και να συνεχιστεί το μάθημα. Είχαμε αλληλοσκουντηχτεί και αλληλοσυχωρεθεί κι αυτό ήταν όλο, που δεν ήταν ακριβώς όλο μια και συχνά δεν αποδεχόμουν το "Μπαρντόν" του αλλουνού μετά από ένα θανατηφόρο σκούντημα που θα μπορούσε κιόλας να με ρίξει κάτω. Ευτυχώς, διέκρινα εγκαίρως στο βλέμμα του αντιπάλου την πρόθεσή του και απέφευγα την τούμπα, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

796. οι πρώτες νάυλον κάλτσες

 όταν άρχισαν να κυκλοφορούν οι νάυλον κάλτσες με σχετική ευρύτητα, ήταν συσκευασμένες προσεκτικά σε ελκυστικές θήκες με προμετωπίδες τυπωμένα αντίγραφα από πίνακες γνωστών ζωγράφων. Αυτό το αντίγραφο, που περιείχε η θήκη του πρώτου μου ζευγαριού, το κορνιζάρισε η θεία η Μιμίνα, αδελφή του παπού μου, σε μια όμορφη κορνίζα ταιριαστή με τα χρώματά του και το έχω ακόμα. Με συγκινεί, όχι τόσο το αντίγραφο όσο η ευγενική της χειρονομία, να πάρει το τυπωμένο χαρτί, να ψάξει για ταιριαστή κορνίζα, μια χειρονομία απολύτως σύμφωνη με τον υπέροχο χαρακτήρα της, αυτόν που δεν δίσταζε ποτέ να εκφράζει αγάπη προς τα μικρανήψια της με κάθε τρόπο, ακόμα και με μια χουφτίτσα καραμέλες, τις δύσκολες εκείνες εποχές.

795. στιχακια

μια μέρα που ξημέρωνε
κόντεψε να βραδιάσει
γιατί τα μάτια σου τα δυο
την είχανε σκιάσει
_____
ΣΗΜ. ατάκα κιεπιτόπου στις 9 Ιαν 2019 στο f/b

794. παπούδες

η πλάκα είναι ότι ο παπούς μου ο πάμπλουτος βρεθήκαν στα ίδια πάνω-κάτω μέρη συμπολεμιστές στον Α' Π.Π. με τον παπού μου τον κτηνοτρόφο, κάπου κοντά στα Γιαννιτσά, όπως το ανακαλύψανε μια φορά συζητώντας και, αν το ήξερε αυτό εξαρχής, αν η συζήτηση αυτή είχε γίνει στη σωστή ώρα, ίσως να μην έφερνε και τόσες πολλές αντιρρήσεις για το γαμπρό που θα αποχτούσε, αλλά πάλι ίσως η σωστή ώρα να ήταν αυτή ακριβώς που έφερε τη συζήτηση

793. το μακεδονικό ζήτημα

το μακεδονικό ζήτημα ανέκυψε μετά από τότε (το 1948, αν θυμάμαι καλά, που δεν είναι σίγουρο) που ο Τίτο έβαλε τις προϋποθέσεις για τη σημερινή (εδώ και λίγες 10ετίες που σέρνεται) ανακατωσούρα με την ονομασία που έδωσε, εκτρέφοντας παράλληλα τον εθνικισμό των κατοίκων της Γιουγκοσλαβικής αυτής επαρχίας. Ειχα γνωρίσει μια οικογένεια ολόψυχα δοσμένη στην ένωση με την Ελλάδα αυτού του γειτονικού τμήματος, ήδη από το 1962. Η μάνα ήταν γέννημα-θρέμμα μακεδόνισσα από τα Σκόπια και δεν μίλαγε καν ελληνικά (μόνο λίγες λέξεις για απλή συνεννόηση) η περιουσία τους σε γη, κλπ, βρισκόταν γύρω από τα Σκόπια και πηγαιερχόντουσαν με διαβατήριο ελληνικό τα παιδιά για να τη διαφεντεύουν. Σήμερα, έχω χάσει τα ίχνη και δεν ξέρω τι άραγε να σκέφτονται, αν και μπορώ να το υποθέσω. Επίσης, πολλοί άνθρωποι έχουν ελληνική συνείδηση, άσχετα από τη γλώσσα που μιλούν. Αυτό αναφέρεται ήδη από την Πηνελόπη Δέλτα για βόρειους γείτονες.

792. το σκουπιδιάρικο

τα (όχι και τόσο) παλιά χρόνια, πέρναγε το σκουπιδιάρικο και μάζευε σκουπίδια μια φορά τη βδομάδα. Ηταν ένα ανοιχτό φορτηγό, όπου οι νοικοκυρές τρέχαν μόλις το ακούγανε να πλησιάζει και αδειάζαν μέσα τους σκουπιδοτενεκέδες από λαμαρίνα. Τα αποφάγια τα ρίχνανε στο κοτέτσι (ναι, και η γιαγιά μου η κοντέσα είχε κοτέτσι στην ταράτσα του αρχοντικού στο Κολονάκι) και τα χαρτιά του καμπινέ καιγόντουσαν σε λάκκο στην αυλή. Τα περιτυλίγματα και άλλα καθαρά χαρτιά αχρείαστα, μπαίνανε στη σόμπα. Τώρα, τι σκουπίδια περισσεύαν; ε, όλο και κάτι κόκκαλα από τα αποφάγια, υποθέτω, τίποτα ντενεκέδια από κονσέρβες ίσως.. ήμουνα μικρή και δεν θυμάμαι ακριβώς.

Αργότερα, πλουτίσαμε ως χώρα και θέλαμε να το δείχνουμε κιόλας.