394. σπαραχτικό νιαούρισμα

Ενα πτώμα περιμένει στο ψυγείο του νεκροταφείου την αυριανή του κηδεία. Το γατί νιαουρίζει σπαραχτικά στην αυλή ενός σπιτιού, του σπιτιού όπου πριν λίγες μέρες η κυρά του το φρόντιζε στοργικά. Τι καταλαβαίνει, άραγε, ένα γατί;

393 post

Με αυτό το ποστ μπαίνουμε στην πέμπτη εκατοντάδα, αλλά δεν θα το γιορτάσουμε. Θα το ουρλιάξουμε σιγανά, γιατί πάλι γκάφα διαπράξαμε, ένα ακόμη λαθος που έγινε αντιληπτό κατόπιν εορτής. Δεν είναι η πρώτη φορά ούτε η τελευταία, που γίνεται ένα λάθος απο κεκτημένη ταχύτητα ή απροσεξία ή επειδή έτσι έπρεπε να συμβεί, μια και η ζωή γνωρίζει περισσότερα από μας, τις φτωχές μικρές ηλίθιες υπάρξεις. Το νήμα του μυαλού μου είναι σαν αγκίστρι ώρες ώρες. ξαμολιέται με φόρα κι ό,τι αρπάξει ή μάλλον όπου γαντζωθεί. Αλλοτε πιάνει ένα παπούτσι που ξάπλωνε μακαρίως στο βυθό της θάλασσας, άλλοτε συλλαμβάνει ένα αφρόψαρο και άλλοτε ένα βλέμμα που κοιτάζει προς τα μέσα ή μάλλον βλέμματα ζευγαρωτά από μάτια γεμάτα απελπισία που θέλουν πολύ να τη μεταστρέψουν σε ελπίδα, αλλά το νήμα του μυαλού μου τα καρφώνει και τα εμποδίζει να παραμυθιαστούν.
Εκ των υστέρων, έχω την εντύπωση ότι ο δικός μου ρόλος είναι καταλυτικός, αλλά αν το είχα προσέξει νωρίτερα πιθανότατα θα έμενα σε γλυκερές καλημεροκαλησπέρες και όλα καλά και άγια κι άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε και τέτοια όμορφα και χαλαρά και τα μάτια θα μέναν με την εσωστρέφειά τους να βασανίζονται ίσαμε το τέλος και να λιώνουν -πάντα προς τα μέσα. Δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό, πάντως τα μάτια τα προτιμώ να βλέπουν ζωηρά προς τα έξω, προτιμώ βλέμματα που να μη στάζουν θλίψη κάτω από το βάρος της απροσδιοριστίας, προτιμώ βλεμματα χαρούμενα γιατί η ζωή -όση και νά'ναι, όση και να απομένει- είναι χαρά και δύναμη κι όσο το νοιώθουμε πως είναι δύναμη και χαρά η ζωή, τόσο περισσότερες πιθανότητες υπάρχουν να γίνει αληθινά δύναμη και χαρά. Η ζωή αλλάζει, δεν είναι κάτι τι το στατικό, μας γεμίζει εκπλήξεις, γεννά το απροσδόκητο, κάθε στιγμή κοιλοπονάει για μας, να μας χαρίσει καινούργια πράγματα και είναι κρίμα να αφήνουμε τα μάτια μας να κοιτάζουν προς τα μέσα και να λιώνουν. Στο κάτω κάτω, αν καταλάβουμε ότι δεν μας ταιριάζει αυτή η ζωή, μπορούμε να της δώσουμε μια κλωτσιά και να αναζητήσουμε μια καινούργια, κάτω απο νέες συνθήκες, σε νέους τόπους, με ολοκαίνουργιους φίλους, εξωτικά φρούτα, φαγητά και ποτά και χορούς και τραγούδια που θα μάθουμε απο την αρχή -σαν ξαναγεννημένα μωράκια...

Α! και να πα να γαμηθουν οι γιατροι που δινουν προθεσμιες!
_______
ΣΗΜ. 7/5/2017-->> σημερα που διορθώνω την αρίθμηση, βλέπω ότι δεν μπήκαμε ακόμα στην 4η εκατοντάδα! κουράγιο, λίγο ακόμα και φτάνουμε..

392. Μετά τη σφαγή

Μετά τη σφαγή,
απλώθηκαν στον ήλιο
οι σφαγμένοι σκλάβοι.

Καινούργιοι σκλάβοι με τουρμπάνια λευκά
ήρθαν κι άπλωσαν λευκά πανιά,
έφεραν δοχεία με υδρόμελι,
άλειψαν πληγές,
τυλίξαν σώματα νεκρά,
στόλισαν τάφους
σκάλισαν περίτεχνα πατερίτσες,
αλλάξαν τζάμια στα ματογυάλια.

Μετά τη σφαγή,
οι σφαγείς
-σκλάβοι κι αυτοί-
λούφαξαν σε αμμουδερές σπηλιές
μέχρι να γιάνει τις πληγές
το αλάτι.

Ούτε υδρόμελι, ούτε πατερίτσες, ούτε ματογυάλια.
Μόνο αλάτι.
Να σκληρύνουν οι πληγές
των σφαγέων σκλάβων,
περιμένοντας διαταγή
να ξανασφάξουν.

Πριν τη σφαγή, οι αφέντες γελούσαν.
Μετά τη σφαγή, οι αφέντες γελούσαν πιο πολύ.

Οι αφέντες πίνουν χάπια,
καταπίνουν συναισθήματα.
Οι αφέντες δεν είναι σκλάβοι,
ούτε ελεύθεροι είναι οι αφέντες,
ούτε άνθρωποι.

Χημικά κατασκευάσματα είναι οι αφέντες,
τα λεγόμενα ζόμπι.

_________________________
Μεταφερθηκε ψιλοδιορθωμενο εδω

391. τα μάτια της έκαναν πουλάκια

Ενα πρωινό, μόλις ξύπνησε, άνοιξε τα μάτια και κοίταξε το ταβάνι. Εκείνην ακριβώς τη στιγμή, ξεκόλλησε ένα κομμάτι σοβάς, μεταμορφώθηκε σε άσπρο πουλί και άρχισε να πετά μέσα στο δωμάτιο. Η κοπέλλα βιάστηκε να σηκωθεί, άνοιξε το παράθυρο, έδιωξε το πουλί και πήγε στην κουζίνα για καφέ. Μόλις άνοιξε την καφετιέρα, ένα καφετί πουλί ξεπήδησε από μέσα κι άρχισε να φτερουγίζει γύρω γύρω πάνω από το κεφάλι της. Ανοιξε το παράθυρο της κουζίνας κι έδιωξε το πουλί. Πήγε στο λουτρό, χωρίς να πιει καφέ, κι όπως κοίταζε τα πράσινα πλακάκια που καθρεφτιζόντουσαν πίσω της, ένα πρασινωπό πουλί ξεφύτρωσε από μέσα τους κι άρχισε να κόβει βόλτες στον περιορισμένο χώρο της μπανιέρας. Η κοπέλλα σκέφτηκε «παλιά μου τέχνη κόσκινο» κι άνοιξε το παραθυράκι του φωταγωγού για να φύγει το πουλί. Εκείνο, δίστασε για λίγο και μετά χάθηκε κρώζοντας. Ηταν ένα πουλί μεγαλούτσικο και σίγουρα θα δυσκολεύτηκε να βρει διέξοδο προς τον ουρανό. Η κοπέλλα πλύθηκε, έλουσε και τα μαλλιά της, και ξαναγύρισε στο υπνοδωμάτιο για να ντυθεί. Οπως άνοιγε τη ντουλάπα και κοίταζε τα ρούχα της για να διαλέξει τί να φορέσει, δεκάδες πουλιά βγήκαν με ορμή από τη ντουλάπα πεταρίζοντας σαν τρελλά, σαν να είχαν γλιτώσει μόλις από μια στενάχωρη φυλακή. Το παράθυρο είχε μείνει ευτυχώς ανοιχτό, κι έτσι τα πουλιά έφευγαν προς τα έξω χωρίς να καταβάλλει προσπάθεια να τα διώξει. Διάλεξε ένα συνολάκι φούξια -παντελόνι, μπλούζα- και το φόρεσε, ενόσω τα πουλιά συνέχιζαν να βγαίνουν, να πετούν προς το παράθυρο και να χάνονται στον ουρανό του ακάλυπτου χώρου της πολυκατοικίας. Μόλις ντύθηκε, έκλεισε τη ντουλάπα, έκλεισε και το παράθυρο, βγήκε από το υπνοδωμάτιο και πήγε στο καθιστικό του μικρού της διαμερίσματος, να πάρει την τσάντα της να πάει στη δουλειά της. Τα πουλιά που ξεφύτρωναν από ταβάνια και τοιχους, από πλακάκια και ντουλάπες, από καφετιέρες και κατσαρολικά, δεν την ξάφνιαζαν πλέον. Είχε παρατηρήσει ότι την παρουσία των πουλιών ήταν σαν να τη δημιουργούσε το βλεμμα της, γιατί όταν δεν κοίταζε πουθενά -ή μάλλον, όταν είχε τα μάτια κλειστά- πουλιά δεν φανερωνόντουσαν. Ετσι ένοιωθε, τουλάχιστον, μια και, με κλειστά μάτια δε γινόταν να βλέπει τί συνέβαινε γύρω της. Η κοπέλλα ξεκίνησε για τη δουλειά της, ήταν ψιλοαργοπορημένη κιόλας εξαιτίας των πουλιών, με γρήγορο βηματισμό, έτρεχε σχεδόν και, όπως έτρεχε, χιλιάδες πολύχρωμα πουλιά στροβιλιζόντουσαν γύρω της. Αλλα ξεπρόβαλλαν από τις δεντροστοιχίες, άλλα ξεφύτρωναν από τις πλάκες των πεζοδρομίων, άλλα όρμαγαν απο τις βιτρίνες των μαγαζιών, άλλα ξεκόλλαγαν από τους τοίχους των πολυκατοικιών, άλλα φανερωνόντουσαν ξεσκίζοντας τις λαμαρίνες των αυτοκινήτων. Τα πουλιά είχαν κατακλύσει τη μικρή της γειτονιά, στη στάση του λεωφορείου γέμιζαν τις ταμπέλες, μυριάδες άραζαν πάνω στα κάγκελα των παρτεριών. Η κοπέλα ήταν αδύνατο να κλείνει τα μάτια για να μη ξεφυτρώνουν πουλιά, φοβόταν μη σκοντάψει. Το θέμα των πουλιών έγινε πρώτη είδηση στη μικρή πόλη, ο Δήμαρχος έστειλε πρώτα την Πυροσβεστική και μετά έκανε έκκληση στο στρατό να έρθει να βοηθήσει, η κυβέρνηση κήρυξε τον τόπο αυτόν ως "εκτάκτου ανάγκης" και ζήτησε βοήθεια από διάφορους ειδικούς, καθώς και από τα γειτονικά κράτη. Οσο κυκλοφορούσε όμως η κοπέλα -κι όσο είχε τα μάτια της ανοιχτά, εννοείται- τα πουλιά δεν λέγαν να πάψουν να εμφανίζονται. Το ευτύχημα ήταν πως κανείς δεν σκέφτηκε να ταυτίσει την κοπέλα με την παρουσία των πουλιών, κανείς δεν θα μπορούσε να το αντιληφθεί -εκτός αν το απεκάλυπτε η ίδια- και η κοπέλα δεν ήταν τόσο κουτή ώστε να θελήσει να συγκεντρώσει πάνω της τα πυρά όλης της κοινωνίας του τόπου της. Τα βράδια, όταν η κοπέλα πήγαινε για ύπνο κι έκλεινε τα μάτια, τα πουλιά εξαφανιζόντουσαν. Μια χειμωνιάτικη νύχτα όμως, η κοπέλα είχε αϋπνίες. Εκανε κρύο, τα παράθυρα ήταν κλειστά. Το πρωί βρέθηκε νεκρή στο υπνοδωμάτιό της, πνιγμένη ανάμεσα σε χιλιάδες μαύρα πουλιά, που της είχαν κόψει την ανάσα. Τα πουλιά είχαν κι αυτά ψοφήσει, είχαν σκάσει από ασφυξία -τόσα πολλά, στοιβαγμένα σε ένα τόσο μικρό χώρο...

___________________________
photo from: http://www.lauraalejo.com/index.php?/prjects-print/birds/
Μεταφερθηκε ψιλοδιορθωμενο εδω

390. Οταν αυτοκτονούν οι νεκροί

Ξυπνώ με γροθιές σφιγμένες.
Ηρθαν στον ύπνο μου αγαπημένοι νεκροί.
Ηρθαν να αυτοκτονήσουν,
να σκοτωθούν ξανά απ' το δικό τους χέρι.
Κρατούν πιστόλι, ένα μπαμ στον κρόταφο
και πάει, ξαναπεθαίνουν!

Η αιτία ακατανόητη,
ή μάλλον, αιτία είναι η αδυναμία κατανόησης.
Οι νεκροί δεν μπορούν να καταλάβουν
το γιατί κανείς δεν τους καταλαβαίνει σήμερα.
Και αυτοκτονούν.

Και έρχονται οι παλιοί πεθαμένοι,
σαν να είναι πάντα και παντού παρόντες,
οι περασμένοι, από αιώνες πεθαμένοι,
να πλύνουν και να στολίσουν το ξόδι.

Μάνες, που αν ζούσαν σήμερα θα ήταν δυο αιώνων,
χωρίς ήχο και χωρίς σπαραγμό,
με κινήσεις λιτές -σαν από πάντα-
πλένουν τρυφερά τα ξανασκοτωμένα κορμιά,
και συγκολλούν πρόσωπα
στραπατσαρισμένα απο πυροβολισμούς
σε νεκρά κεφάλια.

Κι όμως! Ειναι τόσο ζωντανοί αυτοί οι νεκροί.
Τους βλέπω από τη μισάνοιχτη πόρτα.
Ολα συμβαίνουν μέσα στην κουζίνα,
όπου τα παιδιά μελετούν τα μαθήματα.
Και λέω, ας μείνω μακριά, μην ενοχλώ,
άλλωστε καλό κάνουν στα παιδιά οι νέες εμπειρίες.

Και τα παιδιά παρατηρούν. Βλέπουν
πώς είναι να πλένεις ένα νεκρό που ξανασκοτώθηκε,
βλέπουν τί είναι θάνατος -ξανά και ξανά θάνατος-
βλέπουν ότι ο ήχος δεν ωφελεί
-τι δύναμη έχει ένα μοιρολόι; καμμιά!

Καταλαβαίνουν τα παιδιά στοργή τί σημαίνει,
να κρατά τρυφερά η πεθαμένη από αιώνες μάνα
να κρατά το κορμί του πεθαμένου από αιώνες παιδιού
να συγκολλά τα κόκκαλα του κρανίου με αγάπη
και να χώνει μέσα τα μυαλά που ξεχειλίζουν
μετά τον αυτοπυροβολισμό,
για να είναι όμορφο το πρόσωπο του νεκρού,
που αποφάσισε να ξανασκοτωθεί.

Αχ, αυτές οι πεθαμένες μάνες που είναι πάντα ζωντανές!
Ερχονται από τους αιώνες,
αφήνοντας την ησυχία του θανάτου,
έρχονται πρόθυμες να θυμίσουν
ότι εδώ βρίσκονται και να μη φοβόμαστε.
Εδώ βρίσκονται και θα τα κάνουν όλα κατά πώς πρέπει.
Και αφήστε τα παιδιά να βλέπουν,
καλό είναι να μαθαίνουν τα παιδιά.

389. Η Κίνα ετοιμάζεται...

Η Κίνα έρχεται γοργά να σώσει την Ελλάδα,
φέρνει απ' τη Τακλαμακάν φορτία μαρμελάδα,
να πασαλείψει τα γαμψά νύχια των κερδοσκόπων,
για να γλιστρούν σαν ξύνουνε τα μούτρα των ανθρώπων,
να μη μας γδέρνουνε πολύ, να μην αιμορραγούμε,
κινέζικα να μαθουμε να συνεννοηθούμε!..

388. το ταμείον είναι μείον!

το ταμείον
είναι μείον
να καλέσουμε τον θείον
να του κάνουμε μνημείον
μετά κλάδων και βαΐων
μέσα στο νεκροταφείον
-αν δεν βρούμε αββαείον-
και μετά ξυπνητηρίων
πιάτων τε και ποτηρίων
και θορύβων στεντορείων
να τρομάξει το θηρίον
δουνουτού* κι ευρωβορείων
και να λάβει παραθείον
τι αστείον!
τι αστείον!
τι αστείον!
τι αστείον!

* ΔΝΤ