83-μεγάλωσα κοντά στο χώμα

με λάσπη έχτιζα τα όνειρά μου,
στη λάσπη έλεγα τα μυστικά μου,
η λάσπη κάλυπτε τις πληγές μου

λάσπη φτιάχναν στα μάγουλα τα δάκρυά μου,
κριτσίνιζε το χώμα στα δόντια όταν φυσούσε,
και πόσο ωραία μύριζε το χώμα στη βροχή!

στη λάσπη φύτευα φτερά, να φυτρώσουν κοτόπουλα,
με λάσπη έπλαθα γλυκίσματα και ανθρωπάκια
τα στόλιζα με βότσαλα και ξυλαράκια

σαν στέγνωνε η λάσπη τα φυσούσα να ζωντανέψουν,
έβαζα όλη μου τη δύναμη, φυσούσα ξεφυσούσα,
αλλά θεός δεν ήμουν κι έμεναν χώμα ξερό.

πόσο ήμουν ευτυχής κοντά στο χώμα!
πόσο μου λείπει η αφή κι η μυρουδιά του!
πόσο η λάσπη έχει σημαδέψει την καρδιά μου!

μεγάλωσα κοντά στο χώμα
για μένα, η πόλη ένας εφιάλτης
πόση ευτυχία να γνωρίζω πως θα φύγω!

82-πόση σημασία έχουν οι αποστάσεις;

Ψυχορραγεί ο Κάστρο έμαθα, στη θέση του ο Ραούλ ο αδερφός του -προσωρινά. Πόσο προσωρινά; Κι αν -λέμε ΑΝ- κάτι στραβώσει και την κάνει κατά Παραντί μεριά ο Φιντέλ; Πόσο θ' αντέξει ο "μικρός"; Πόσο θ' αντέξουνε οι ΗΠΑ να μην επιτεθούν -δε λείπουν τα προσχήματα δα- στην Κούβα για να "την κάνουν δική τους" ως παραμελημένοι (και λυσσασμένοι) εραστές; Αυτό τώρα θά 'ναι καλό ή κακό; Παίζοντας με την Κούβα, απομακρύνονται αυτομάτως από την εγγύς (και τη μέση) ανατολή. Παύουν τα τύμπανα εδώ κοντά κι αρχίζουν να βαράνε εκεί μακρυά. Εμείς εδώ θα ξεσκιζόμαστε το ίδιο στην αντίσταση; Θα ανεβάζουμε με την ίδια ζέση φριχτές φωτογραφίες; Πόση σημασία έχουν οι αποστάσεις; Ισως βέβαια -υπάρχει και αυτό το ενδεχόμενο- η ποθητή ζαχαρωμένη ερωμένη να πέσει αμαχητί. Συμβαίνουν και αυτά.

81-η έκρηξη του καλλιτέχνη

ΠΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡ

80-ταξίδι με το πλοίο του χαμού

Απόψε θα σου πω για ένα καράβι,
ένα καράβι με λοστρόμο κουκουβάγια
με ναύτες γλάρους, τιμονιέρη αστακό,
γραμματικό ένα μπαρμπούνι με μουστάκια,
και καπετάνιο ένα σπάρο γελαστό.



Ταξίδεψα μακρυά μ' αυτό το χάρο,
το σαπιοκάραβο το πράσινο απ' τις μούχλες,
πήγα στα πέρατα, στης γης τον αφαλό.
Δεν το μετάνιωσα και λέω σαχλαμπούχλες
για το νερό πως τάχα ήτανε θολό.

Απόψε θα ξεχάσω αυτό το πλοίο,
που με παιδεύει σαν βρικόλακας τις νύχτες,
το χαραγμένο με φωτιά μέσα στο νου,
θα το ξεχάσω κι ας μετρούν οι λεπτοδείχτες
το πόσος χρόνος απομένει του χαμού.

79-το χρυσό σκατό της ποίησης

Κλειστήκαμε στις πόλεις
-ποντίκια των γραφείων-
χάσαμε τον ορίζοντα
ξεχάσαμε τους τόπους,
όπου οι πηγές αναβλύζουν,
δεν βλέπω πια ποτάμια
να οδεύουνε προς θάλασσες.
Ποτάμια έγιναν τα δάκρυα,
θάλασσες κάποια μάτια,
πηγές οι πληροφοριοδότες των ΜΜΕ,
ορίζοντας ένα κορμί
-συχνά στα τέσσερα.


Οι λέξεις αιχμάλωτες μαζί μας,
αρνούνται να πετούν ελεύθερες,
αναζητούν ένα πληκτρολόγιο,
έναν εκτυπωτή
-σαν δεκανίκια.
Ζωσμένοι την αναπηρία μας
-καθυποταγμένοι-
αρκούμαστε στην καλή τροφή,
πλούσια σε λίπη και συντηρητικά.
Ενα καλό χέσιμο αποτελεί
την ύψιστη ευδαιμονία.
Το Υπέρτατο Ξαλάφρωμα.



Μετά, τραβάμε το καζανάκι
-τρέχει αίμα-
ξεπλένουμε με αίμα τα καθίκια μας,
κάνουμε μπάνιο με πετρέλαιο
-απολύμανση-
για την αρρώστεια της ανέχειας.
Στο τέλος, αφήνουμε μια γερή κλανιά:
«Το Σχέδιο του θεού μας προστατεύει»
Μένουμε στην τύφλα μας,
ικετεύοντας την καλή μας τύχη
-την κολακεύουμε έτσι,
τυφλή κι αυτή βλέπεις.


Κάποτε, γράφουμε ποιήματα,
κάνουμε ποίηση το σκατό μας,
το βιολογικά καθαρισμένο.
Αντλούμε από τα λύματα
την έμπνευση και τα τσιτάτα
-χρυσές σελίδες προκύπτουν-
λουζόμαστε στον απόπατο
με νερό ξεκάθαρα θολό.
Εμείς ποιούμε,
εμείς αποπατούμε,
εμείς καθαρίζουμε,
εμείς λουζόμαστε τα νάματα.


Η ποίηση είναι τα άοσμα σκατά μας,
οι βιολογικά καθαρισμένοι
απόπατοι της κοινωνίας μας.
Εσύ, που λαβαίνεις λύματα
και αποδίδεις καθαρό πόσιμο νεράκι,
τυλιγμένα σε ροζ περιτύλιγμα,
αρωματισμένα με εσσάνς
γιασεμιού ή λεβάντας,
σκατά κρατάς υπερήφανα
στο μέρος της καρδιάς
και κράζεις: «Είμαι ποιητής!»
Σκατά είσαι μαλάκα!

ΣΗΜ. Αν ποτέ δηλώσω ποιήτρια, φέρτε μου ένα καθίκι στο κεφάλι.

78-παραποίηση της "σκονισμένης ακτής" του Harry Klynn

ΑΧΤΙΔΑ ΣΚΟΝΗΣ

Φόδρες του βάθους
Κι ένας κόσμος που σκονίζεται
Στο πάθος και στο χρόνο...
Σαν τα φυτά στις γλάστρες
Που καλύπτουν τό 'να τ' άλλο το χειμώνα
Προστατεύουμε τη γηραιά κυρία
Από το ουρλιαχτό της...

----------------

ΣΗΜ. 1. Παραποίηση του ποιήματος του Harry Klynn
ΣΚΟΝΙΣΜΕΝΗ ΑΚΤΗ


το ποίημα-έμπνευση:

ΣΚΟΝΙΣΜΕΝΗ ΑΚΤΗ

Φλέβες του πάθους
Κι ένας κόσμος που βυθίζεται
Στον πάγο και στο χιόνι...
Σαν τη γηραιά κυρία
Που καλύπτει τις γλάστρες της το χειμώνα
Προστατεύουμε ο ένας τον άλλον
Από τους ανέμους που ουρλιάζουν...
Βασίλης Ν. Τριανταφυλλίδης (Harry Klynn)


----------------
ΣΗΜ. 2. Αν ο Harry Klynn ζητήσει να το αφαιρέσω, θα το πράξω αμέσως. Ας λάβει πάντως υπόψη πως παραποιώ ό,τι μου αρέσει, όπως π.χ. ποιήματα του Larry Cool ή κείμενα του Old Boy.

77-από τη θεωρία στην πράξη υπάρχει μεγάλη απόσταση

θεωρητικά είμαι ελεύθερη